close

Enter

Log in using OpenID

alef new 55

embedDownload
ΤΕΥΧΟΣ 55 ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014 Σ Ι Β Α Ν - Τ Α Μ Ο Υ Ζ - Α Β 5 7 7 4
Ê
ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΘΗΝΩΝ
περιεχομενα
03
15
27
συνταξης σημειωμα
ανεκδοτο, η γλωσσα κοκκαλα δεν εχει
ο μοχλος της νεας εβραιοφοβιας
04
16
29
κοινοτητας διοικηση οδοιπορικο σε
10 λεξεις
06
πολεμος και ενημερωση
στην Ελλαδα
09
ψηφισμα
10
σεμιναριο Κερεν Χαγιεσοντ
17
αποφθεγμα φωτογραφια
18
100 Εβραιοι που επηρεασαν τον
κοσμο Αρνολντ Σενμπεργκ
20
ενα βραδυ στην οδο Μελιδονη
σταματηστε το αντι-ισραηλινο
«κυνηγι μαγισσων»!
11
21
ταξιδι αγαπης των φοιτητων του
Καποδιστριακου
12
συνεντευξη του Ronald Lauder
22
καλοκαιρι του παραλογισμου
οι τραυματιοφορεις των ισραηλινων
αμυντικων δυναμεων σωζουν ζωες
14
25
οι Εβραιοι που μας ενεπνευσαν το
ετος 5774
τεχνης σχολια-βιβλια
ποιος θα υπερασπιστει τους χριστιανους;
ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ: Ισραηλιτική Κοινότης Αθηνών,
Μελιδόνη 8, Αθήνα 105 53, τηλ.: 2103252898,
fax: 210 3220761, e-mail: [email protected]
ΕΚΔΟΤΗΣ: ο Πρόεδρος της Ι.Κ.Α. Mίνως Μωυσής ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ-ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Βίκτωρ Ελιέζερ fax: 2104820057, e-mail:
[email protected] ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ: Βίκτωρ Ελιέζερ, Ηλίας Νάχμαν, Ντορίτα Τρέβεζα
ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ-ΚΑΛΛ/ΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ρασέλ
Μπαλέστρα ΕΚΤΥΠΩΣΗ: ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΑΕΒΕ
ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΥΧΟΣ: Bενιαμίν
Αλμπάλας, Αλίκη Αρούχ-Μορδεχάϊ, Βίκτωρ
Ισαάκ Ελιέζερ, Ισαάκ Β. Ελιέζερ, Άρης Εμμανουήλ, Ζαν Κοέν, Μίνος Μωυσής, Μπένης
Νατάν, Ηλίας Πέσσαχ, Νταϊάνα Χαλέγουα.
συνταξης σημειωμα
03
Πόλεμος και υποκρισία
Έφυγε
Το καλοκαίρι, νιώσαμε στη γειτονιά μας έναν ακόμη
πόλεμο και είδαμε για μια ακόμη φορά το μέγεθος,
που μπορεί να λάβει η υποκρισία στη διεθνή πολιτική. Για μια ακόμη φορά, το Ισραήλ παρουσιάζεται
ως κράτος «τρομοκράτης», κράτος «δολοφόνος»
και επιχειρείται η απονομιμοποίηση του ίδιου του
δικαιώματος ύπαρξης του εβραϊκού κράτους, ως
ισότιμο μέλος της Κοινωνίας των Εθνών. Η αντι-ισραηλινή λαίλαπα δεν αργεί να λάβει διαστάσεις αντισημιτισμού, κυρίως στην Ευρώπη. Δυνάμεις της
Άκρας Δεξιάς, συνασπίζονται με τις δυνάμεις μιας
δήθεν Αριστεράς και με τις δυνάμεις του ριζοσπαστικού Ισλάμ, που διαδηλώνουν κατά του Ισραήλ
και υπέρ των Παλαιστινίων. Ταυτόχρονα, επιτίθενται κατά συναγωγών και απλών Ευρωπαίων πολιτών, εβραϊκού θρησκεύματος. Μπροστά στην
απόπειρα δαιμονοποίησης του κράτους του Ισραήλ
και στην απόπειρα αμφισβήτησης του δικαιώματος
των Εβραίων, να ζουν ως ισότιμοι πολίτες στη χώρα
που γεννήθηκαν και επέλεξαν ως πατρίδα τους, διεθνείς εβραϊκοί οργανισμοί και πολλά μεμονωμένα
πρόσωπα επιχείρησαν να παρέμβουν και να προβάλλουν με ψυχραιμία και χωρίς φανατισμούς, το
δικαίωμα του λαού του Ισραήλ, να ζει με ασφάλεια
δίπλα στους γείτονές του, να προασπίζεται δηλαδή
το δικαίωμα στη ζωή, απέναντι σε αυτούς που επιθυμούν την καταστροφή του. Ο πρόεδρος του Παγκοσμίου Εβραϊκού Συνεδρίου Ρόναλντ Λόντερ,
παραχωρεί αποκλειστική συνέντευξη στο Άλεφ.
Από κοντά μας, έτσι ξαφνικά, μια νηφάλια φωνή,
ένα πλατύ χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά. Η Καντέν
Ναχμία – Μπεναρδούτ, διέθετε μια σπάνια ικανότητα, να μοιράζει απλόχερα αγάπη, σε ό, τι κι αν
έκανε. Αγάπησε τους ανθρώπους, αγάπησε το έργο
της, αγάπησε τη Κοινότητά της. Εκτιμούσε την ειλικρίνεια και την ευθυκρισία, απεχθανόταν την υποκρισία και το λαϊκισμό. Έφυγε από κοντά μας, ένας
ωραίος άνθρωπος – αποχαιρετούμε τη Καντέν με
θλίψη αλλά και με την ανάμηση αυτού του σπάνιου
χαμόγελου και της σπάνιας αγκαλιάς, που μας χάρισε.
Καλή ανάγνωση
Βίκτωρ Ισαάκ Ελιέζερ
04
κοινοτητας διοικηση
οδοιπορικο
σε
λεξεις
Αποστολή Αλληλεγγύης στο Ισραήλ, 28 και 29 Ιουλίου 2014
1. Αλληλεγγύη
Το Ισραήλ υπερασπίζεται το δικαίωμά του, να υπάρχει με ασφάλεια
για τους πολίτες του. Χρειάζεται την
αλληλεγγύη όλων μας.
2. Άμυνα
Κάθε υπεύθυνο κράτος έχει την ευθύνη και το δικαίωμα να υπερασπιστεί τους πολίτες του, από τις
απειλές για τη ζωή του. Ο Σιδερένιος
Θόλος, ένα επίτευγμα της τεχνολογίας, είναι η άμυνα του Ισραήλ απέναντι στις, πάνω από 3.000 ρουκέτες,
που έχουν εκτοξευθεί από τη Γάζα,
από τις 8 Ιουλίου.
3. Ευχές
Ευχές για ανάρρωση στους στρατιώτες. Ίσως κάτι πολύ μικρό, μπροστά
στον πόνο των οικογενειών τους. Κιʼ
όμως. Όσο μας αισθάνονται κοντά
τους, παίρνουν δύναμη και ελπίδα.
Οι περισσότεροι, παιδιά 19 και 20
ετών, σε ένα πόλεμο, που όλοι εύχονται να είναι ο τελευταίος.
4. Φόβος
Σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό του νότιου Ισραήλ, υπάρχει φόβος. Η ρίψη
των ρουκετών, είναι καθημερινότητα
εδώ, για πολλά χρόνια. Πως μπορεί
να μεγαλώσει ένα παιδί μέσα στο
φόβο; Πως μπορεί να λειτουργήσει
μια κοινωνία, μια πόλη, οι άνθρωποί
της, μέσα στο φόβο; Η Επιχείρηση
«Προστατευτικό Άκρο», στοχεύει να
εξαφανίσει το συναίσθημα του
φόβου από τους πολίτες του Ισραήλ,
να επιτρέψει στα παιδιά να παίζουν
στις αυλές των σχολείων και των σπιτιών, όχι πια στα καταφύγια.
5. Ρουκέτες
Από την οθόνη της τηλεόρασης, φαίνονται μικρές κουκκίδες στον ουρανό. Είναι όμως όπλα, που μπορούν
να καταστρέψουν μια πόλη και να
σκοτώσουν τους κατοίκους της. Ο
δήμαρχος μας είπε: «Θέλουν να μας
κάνουν να φύγουμε από την πόλη
μας, δεν θα τα καταφέρουν, θα μείνουμε εδώ». Με επιμονή και αποφασιστικότητα, αντιμετωπίζουν μια
τραγική καθημερινότητα, αλλά ένα
απλό λάθος στους υπολογισμούς,
μπορεί να κοστίσει τη ζωή εκατοντάδων πολιτών.
θάνατο και η ελπίδα για τη ζωή.
8. Ενημέρωση
«Είστε η πρώτη οργανωμένη Αποστολή Αλληλεγγύης Κοινότητας από
την Ευρώπη», μας είπαν στο υπουργείο Εξωτερικών. Νιώσαμε υπερήφανοι για την Κοινότητά μας, αλλά και
μεγάλη ευθύνη να μεταφέρουμε,
όσα μας είπαν. Το Ισραήλ δίνει και
ένα δεύτερο πόλεμο ταυτόχρονα,
αυτόν της ενημέρωσης και της αντιμετώπισης της προπαγάνδας, εναντίον του. Και είναι και αυτός πολύ
δύσκολος. Κάθε μήνυμα που περνάμε
σε φίλους και γνωστούς, κάθε προσπάθεια να ακουστούν καθαρά και οι
δικές του θέσεις, είναι πολύτιμη.
6. Πόνος
Η δολοφονία των τριών παιδιών που
γύριζαν από το σχολείο τους, έγινε η
σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο
πατέρας του Γκιλάντ, μια τραγική φιγούρα, μπόρεσε μέσα από τους λυγμούς του να μας πει: «Σας ευχαριστώ
που είστε εδώ, προσεύχομαι τα δικά
μας παιδιά να είναι τα τελευταία θύματα του μίσους». Ψάλλαμε μαζί του
το Καντίς.
9. Ανθρωπιά
Η φροντίδα για τον συν-άνθρωπο
Παλαιστίνιο και Ισραηλινό, εδώ γίνεται καθημερινή πραγματικότητα. Ο
διευθυντής του νοσοκομείου, μας
είπε: «Για εμάς, κάθε ασθενής, καθένας που έχει την ανάγκη μας, είναι
το ίδιο. Το αίμα όλων μας, είναι το
ίδιο κόκκινο».
7. Πένθος
Όταν φτάσαμε στο Ισραήλ, οι νεκροί
στρατιώτες ήταν 43. Όταν φύγαμε
ήταν 53. Η μητέρα του Ντανιέλ εργάζεται εδώ και χρόνια, ως ειδική στην
υποστήριξη οικογενειών στρατιωτών,
που έχουν σκοτωθεί. Ένας βουβός
θρήνος στο σπίτι του Ντανιέλ, εκεί
που συναντήθηκαν ο πόνος από το
10. Χρέος
Η Αποστολή Αλληλεγγύης στο Ισραήλ, ήταν μια έμπρακτη απόδειξη
ότι συμμετέχουμε στη μάχη που
δίνει, να υπάρχει με ασφάλεια. Να
υπερασπίζεται, αυτό που είναι το δεδομένο δικαίωμα κάθε κράτους, την
ασφάλεια των πολιτών του από οποιονδήποτε την απειλεί.
05
…χωρίς λόγια
Σε καταφύγιο στο Ασκελόν, μαζί με μικρά παιδιά, που περνούν εκεί μεγάλο μέρος της ημέρας και προστατεύονται από τις επιθέσεις.
Τραγουδήσαμε και παίξαμε μαζί τους.
Μια από τις πολλές κάρτες, που ετοίμασαν τα
παιδιά μας στην κατασκήνωση. Τις παραδώσαμε σε τραυματίες στρατιώτες και σε παιδιά
στα καταφύγια. Προκάλεσαν συγκίνηση και
πολλά ευχαριστώ.
Ένα από τα εννέα κέντρα του «Σιδερένιου
Θόλου», από όπου αναχαιτίζονται οι ρουκέτες, που στοχεύουν το έδαφος του Ισραήλ.
Κοντά στην πόλη Ασντόντ.
Ρεφουά Σλεμά, είναι η ευχή για την πλήρη
αποκατάσταση της υγείας. Στο νοσοκομείο
Μπαρζιλάϊ του Ασκελόν, όπου έχουν νοσηλευθεί 411 στρατιώτες από την αρχή της επιχείρησης, μοιράσαμε δώρα από την Ελλάδα και
τους δώσαμε τις ευχές μας.
Ρουκέτες, που έχουν εκτοξευθεί από τη Γάζα
και έχουν περισυλλεγεί στην πόλη Σντερότ,
κοντά στα σύνορα. Έτσι ώστε, κανείς να μην
αμφιβάλλει. Από το 2007, η πόλη Σντερότ έχει
γίνει στόχος σχεδόν 10.000 ρουκετών. 5.000
ασφαλή δωμάτια σε σπίτια και 1.000 νέα καταφύγια, έχουν κατασκευαστεί τα τελευταία 3
χρόνια.
Η Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών, κατέθεσε
στεφάνια στους τάφους του Ναφτάλι, του
Εγιάλ και του Γκιλάντ, των παιδιών που απήχθηκαν και δολοφονήθηκαν από τους τρομοκράτες, αμέσως πριν ξεσπάσει η κρίση.
Νεκροταφείο στην πόλη Μοντιίν, κοντά στην
Ιερουσαλήμ.
Ο κενός τάφος του στρατιώτη της ταξιαρχίας
Γκολάνι, Ντανιέλ Πόμερανζ, λίγα μέτρα από
το σπίτι του, όπου πήγαμε να συλλυπηθούμε
την οικογένειά του. Ο Ντανιέλ εγκλωβίστηκε
μέσα στο άρμα του, με άλλους έξι στρατιώτες. Η φωτιά από τις χειροβομβίδες, που έριξαν μέσα αυτοί που το κατέλαβαν, έκαιγε για
τρεις ώρες. Όλοι τους έγιναν στάχτη.
Στη Βουλή του Ισραήλ, την Κνέσσετ και στο
υπουργείο Εξωτερικών, ενημερωθήκαμε για
όλες τις πτυχές αυτής της κρίσης.
Ο διευθυντής του νοσοκομείου, Μπαρζιλάϊ,
στο Ασκελόν. Έχει ζήσει χρόνια μέσα στη
Γάζα, ως γιατρός σε νοσοκομείο της. Υπήρχαν πάνω από 100 κοινά προγράμματα σε εξέλιξη με νοσοκομεία της Γάζας, πριν την
κρίση. Σʼ αυτό το νοσοκομείο, νοσηλεύεται
μεγάλος αριθμός κατοίκων της Γάζας και εκπαιδεύονται γιατροί και νοσηλευτές από τη
Γάζα, στην ειδικότητά τους.
06
του ΒΙΚΤΩΡΑ ΙΣΑΑΚ ΕΛΙΕΖΕΡ
πολεμος
και
στην Ελλαδα
Ο πρόσφατος πόλεμος στη Γάζα, όπως και κάθε άλλος πόλεμος στη Μέση Ανατολή, συγκεντρώνει το ενδιαφέρον
της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Χιλιάδες δημοσιογράφοι,
εκατοντάδες τηλεοπτικά συνεργεία, συνωστίζονται στα
πεδία των μαχών και στα κέντρα αποφάσεων των αντιμαχομένων πλευρών. Άλλοι μεταδίδουν την εξέλιξη των γεγονότων, άλλοι επιλέγουν τα γεγονότα που παρουσιάζουν
και άλλοι διαστρεβλώνουν γεγονότα, παίζοντας είτε με
το φακό είτε με την πένα. Αυτό συμβαίνει σε κάθε πόλεμο, στη σύγχρονη εποχή της τεχνολογίας. Σημαντικό
ρόλο όμως, στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, έπαιξαν
ακριβώς αυτές οι νέες τεχνολογίες. Άπειρα βίντεο αναρτήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε μια προσπάθεια επηρεασμού και δημιουργίας ευνοϊκού ή
αρνητικού κλίματος για τους αντιμαχόμενους.
«Πόλεμος και ενημέρωση στην Ελλάδα», είναι ο τίτλος
του ρεπορτάζ για το Άλεφ, και ζήτησα από κάποιους Έλληνες Εβραίους και προέδρους εβραϊκών οργανισμών,
που συμμετείχαν ενεργά στην ενημέρωση της κοινής
γνώμης στην Ελλάδα, να μας περιγράψουν το έργο που
επιτέλεσαν, κατά τη διάρκεια των 50 ημερών, του πολέμου στη Γάζα. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, αναφέρονται
μεταξύ των άλλων, στα μέσα ενημέρωσης που χρησιμοποίησαν για την προβολή γεγονότων και απόψεων και
στους λόγους, που τους οδήγησαν να λάβουν ενεργό
μέρος, σε αυτή την ενημέρωση της κοινής γνώμης.
Βενιαμίν Αλμπάλας, Πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδας
Στην πρόσφατη κρίση στη Γάζα και συγκεκριμένα στη
διάρκεια της ισραηλινής επιχείρησης «Αιχμή Προστασίας», το ΚΙΣΕ, έχοντας αναλάβει το κύριο βάρος ενημέρωσης προς πολλές κατευθύνσεις και όχι μόνον,
κινητοποιήθηκε με αμεσότητα και σε πολλά επίπεδα, για
την αντιμετώπιση μιας δύσκολης περιόδου.
Σε συνεργασία με την πρεσβεία του Ισραήλ αλλά και με
συνεχείς διαβουλεύσεις με άλλους φορείς (υπουργεία,
δημοσιογράφους, πολιτικούς, διεθνείς εβραϊκές οργανώσεις), η ηγεσία του ΚΙΣΕ ενήργησε αποτελεσματικά,
γύρω από τον άξονα: «προστασία των Ελλήνων Εβραίων
– προάσπιση και προώθηση των δικαίων του Ισραήλ –
αγώνας κατά της απονομιμοποίησης του κράτους του Ισραήλ και του αντισημιτισμού» [Αξίζει να σημειωθεί ότι,
αντίστοιχη ήταν η κινητοποίηση του ΚΙΣΕ και πριν από
την ισραηλινή επιχείρηση, δηλαδή, ήδη από την απαγωγή
και δολοφονία των τριών Ισραηλινών παιδιών, που ακολουθήθηκε από την δολοφονία του νεαρού Παλαιστινίου]
Στη νέα κρίση, πρέπει να σημειώσουμε το επανεμφανιζόμενο φαινόμενο της μετάλλαξης του αντι-ισραηλινού
κλίματος, σε καθαρά αντισημιτικό. Βίαιες αντισημιτικές
επιθέσεις ξέσπασαν σε όλη την Ευρώπη, ενώ στη χώρα
μας δεν σημειώθηκε κανένα βίαιο αντισημιτικό επεισόδιο, εις βάρος προσώπων, κτιρίων ή μνημείων. Ιδιαίτερη
έξαρση παρατηρήθηκε στα ΜΜΕ, όταν το ήδη έντονο
αντι-ισραηλινό κλίμα, μετατράπηκε σε αντισημιτικό, με
ευθείες αιχμές κατά του ΚΙΣΕ και των Ελλήνων Εβραίων.
Παρακάτω συνοψίζουμε τις κυριότερες δράσεις του
ΚΙΣΕ, στην κρίσιμη περίοδο Ιουλίου – Αυγούστου 2014:
Δύο ανακοινώσεις εξέδωσε το ΚΙΣΕ. Την πρώτη στις
16.7.14, προβάλλοντας και υποστηρίζοντας τις θέσεις
του Ισραήλ και την δεύτερη στις 7.8.14, στιγματίζοντας
τη δαιμονοποίηση του Ισραήλ, τις συγκρίσεις και τις αναφορές στο Ολοκαύτωμα και την αύξηση αντισημιτικών
δημοσιευμάτων στα ελληνικά ΜΜΕ. Τρείς επιστολές
εστάλησαν στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης (15.7, 6.8 και
4.9.14), για αυξημένα μέτρα ασφαλείας στις Ι.Κ. Ελλάδος
και σε όλα τα εβραϊκά ιδρύματα.
Παρέμβαση του ΚΙΣΕ στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο,
για αντισημιτικό σχόλιο καθηγήτριας του ιδρύματος, η
οποία προκάλεσε τη δημόσια συγνώμη της καθηγήτριας
07
και σχετική επιστολή του Πρύτανη προς το ΚΙΣΕ. Παρέμβαση του ΚΙΣΕ στον δήμο Αθηναίων, για τη διαγραφή
αγκυλωτού σταυρού ταυτισμένου με το Ισραήλ, η οποία
προκάλεσε την άμεση διαγραφή του και σχετική επιστολή του δήμου προς το ΚΙΣΕ.
Συμμετοχή του Προέδρου, Βενιαμίν Αλμπάλα, σε Αποστολή Αλληλεγγύης στο Ισραήλ και ομιλία του στην
Κνέσσετ (28.7.14). Η πρωτοβουλία, δεν σηματοδότησε
απλώς τους δεσμούς Ισραήλ-διασποράς, αλλά έστειλε
σαφή μηνύματα τόσο προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις,
σε σχέση με την έξαρση του αντισημιτισμού, όσο και
προς τον δοκιμαζόμενο ισραηλινό λαό. Ο Πρόεδρος του
ΚΙΣΕ επισκέφθηκε επίσης, μαζί με άλλους Ευρωπαίους
ηγέτες, σε ένδειξη συμπαράστασης και αλληλεγγύης, το
νοσοκομείο και το δημαρχείο της πόλης Ασκελόν, στο
νότιο Ισραήλ, λίγα χιλιόμετρα από τη Λωρίδα της Γάζας.
Τριάντα πέντε αναρτήσεις άρθρων και ειδήσεων του ελληνικού και ξένου Τύπου στην ιστοσελίδα του ΚΙΣΕ,
μέσω των οποίων ενημερώνονταν τακτικά Κοινότητες,
ομόθρησκοι, επισκέπτες της ιστοσελίδας και διεθνείς
εβραϊκοί οργανισμοί. Πολλές μεταφράσεις άρθρων, σημαντικών Ισραηλινών και ξένων πολιτικών, αρθρογράφων και αναλυτών, για την εξήγηση και προβολή των
θέσεων του Ισραήλ. Δύο άρθρα του Γενικού Γραμματέα
Βίκτωρ Ελιέζερ, δημοσιεύθηκαν στην Καθημερινή
(31.7.14) και στην Εφημερίδα των Συντακτών, (25.8.14).
Δύο συνεντεύξεις του Γενικού Γραμματέα Βίκτωρ Ελιέζερ, στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Νέριτ και του
Καναλιού 1, του Πειραιά. Συνεχείς ενημερώσεις των
ομοθρήσκων, με αποστολή ηλεκτρονικών μηνυμάτων
ως, «έκτακτη ενημέρωση».
Η όλη δράση και η συμπαράστασή μας προς το Ισραήλ,
αναγνωρίστηκαν από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου, με επιστολή που απέστειλε προς το
ΚΙΣΕ και τις Ισραηλιτικές Κοινότητες. Για πρώτη φορά,
το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος, σε περίοδο
κρίσης στην Μέση Ανατολή, διατύπωσε δημόσια και με
απόλυτη σαφήνεια την υποστήριξη του ελληνικού εβραϊσμού προς το λαό και το κράτος του Ισραήλ και έδρασε
σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο, σε καθημερινή
βάση, προσπαθώντας να συμβάλλει στην αντικειμενική
ενημέρωση της κοινής γνώμης, προβάλλοντας άρθρα
και αναλύσεις έγκυρων Ελλήνων και ξένων αναλυτών.
Επισημαίνεται η συντονισμένη εργασία με το αρμόδιο
προσωπικό του ΚΙΣΕ, όπως και με εθελοντές νέους, που
βοήθησαν στη μετάφραση πολλών ξένων κειμένων.
Μίνος Μωυσής, Πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας
Αθηνών
Θα έλεγα, πόλεμος για την ενημέρωση. Η καλοκαιρινή
κρίση στη Γάζα, ανέδειξε για ακόμα μια φορά, την επί-
μονη μονομέρεια των ΜΜΕ. Όχι μόνο στην Ελλάδα, παντού. Ακόμα και τα λεγόμενα «έγκυρα ΜΜΕ», άλλες
φορές άθελά τους άλλες με σκοπιμότητα, παρουσίασαν
στρεβλά την κατάσταση, χωρίς αντικειμενικότητα. Είδαμε όλοι και βιώσαμε το εξής φαινόμενο: να ακυρώνεται σχεδόν, η πραγματική αιτία της επέμβασης του
Ισραήλ στη Γάζα και να παρουσιάζονται μόνον οι συνέπειές της. Με άλλα λόγια, το γεγονός ότι το Ισραήλ έχει
αναπτύξει τεχνολογικά άρτιους αμυντικούς μηχανισμούς για την προστασία πολιτών και υποδομών από τη
ρίψη των ρουκετών, ήταν αρκετό για τα ΜΜΕ, ώστε να
αφαιρέσουν από την αλυσίδα των γεγονότων το αίτιο
και να μείνουν στο αιτιατό. Κανείς άνθρωπος στον
κόσμο δεν έμεινε ευχαριστημένος από τις απώλειες των
αθώων θυμάτων στη Γάζα, η παγκόσμια κοινή γνώμη
όμως – παρασυρμένη από την υποκριτική μεροληψία
των ΜΜΕ – συντάχθηκε σχεδόν απόλυτα με τη μία
πλευρά, αγνοώντας τα δίκαια διακυβεύματα της άλλης
πλευράς. Αποτέλεσμα, υπήρξε και η κατακόρυφη άνοδος των φαινομένων αντισημιτισμού σε πολλές χώρες.
Απέναντι σʼ αυτή τη μαζική μονομέρεια, είναι πολύ δύσκολο να αντιδράσει κανείς. Αξιοποιώντας όλα τα μέσα
σύγχρονης επικοινωνίας που διαθέτουμε στην Κοινότητα
της Αθήνας, παρουσιάσαμε άρθρα, παρεμβάσεις και γνώμες, που κρίναμε ότι διαθέτουν το χαρακτηριστικό της
ισορροπημένης κριτικής των γεγονότων. Δεν ήταν όλα
υπέρ του Ισραήλ, είχαν όμως σχεδόν όλα το χαρακτηριστικό της ειλικρινούς ανάλυσης των αιτιών και της παρουσίασης των γεγονότων, όπως αυτά εξελίσσονταν.
Κορυφαία πτυχή αυτής της ανάμιξής μας, ως Κοινότητα,
στον πόλεμο για την ενημέρωση, ήταν η Αποστολή Αλληλεγγύης, που πραγματοποιήσαμε στην περιοχή του νότιου
Ισραήλ, κοντά το μέτωπο της κρίσης. Με όλες μας τις δυνατότητες, επιστρέφοντας από την αποστολή, επιχειρήσαμε να ενημερώσουμε όλα τα μέλη της Κοινότητας αλλά
και άλλο κοινό, μέσω της ιστοσελίδας μας και του Facebook και να δώσουμε την εικόνα, όπως τη ζήσαμε.
Πετύχαμε κάτι; Πολύ δύσκολο να το πει κανείς, άλλωστε
δεν είμαστε επαγγελματίες της ενημέρωσης και της επικοινωνίας. Πήραμε όμως πολλά θετικά μηνύματα, ενώ
είδαμε τους αριθμούς επισκεπτών της ιστοσελίδας μας
και του προφίλ μας στο Facebook να μεγαλώνουν, παρά
την καλοκαιρινή ραστώνη. Κρίνουμε λοιπόν, ότι κάτι πετύχαμε μέσα σʼ αυτόν τον απίστευτο ορυμαγδό ειδήσεων και ενημέρωσης. Εκφράσαμε και την άποψή μας
απέναντι σε προκλητικά άρθρα στον Τύπο, χωρίς να φοβηθούμε, παρά το γενικότερο κλίμα, που έκανε πολύ δύσκολο να πει κανείς κάτι, αντίθετο στο ρεύμα.
Ήταν ένα πολύ δύσκολο τεστ. Το μόνο βέβαιο, είναι ότι
μάθαμε πολλά και γίναμε πιο δυνατοί, με ισχυρότερη
φωνή.
08
Μπένης Νατάν, Καθηγητής Αεροδιαστημικής Μηχανικής, Τέχνιον, Ινστιτούτο Τεχνολογίας Ισραήλ
Έγραψα μια ανάλυση, προσπαθώντας να κρατήσω ίσες
αποστάσεις, η οποία δημοσιεύθηκε στο Facebook και
έτυχε 127 προβολών, καθώς και στην σελίδα του Ζαν
Κοέν, όπου και εκεί είχε 173 προβολές, συνολικά 300.
Έτυχε ευνοϊκής ανταπόκρισης γενικά, αν και υπήρχαν
και ορισμένες αντιρρήσεις. Μου πήραν πεντάλεπτη συνέντευξη από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, όπου τελικά
παρουσίασαν δύο κομμάτια, γύρω στα 15 δευτερόλεπτα
το καθένα. Στο δεύτερο κομμάτι, παρουσίασαν την δήλωσή μου: «Το Ισραήλ δεν θα απολογηθεί που έκανε
κάθε δυνατή προσπάθεια να προστατεύσει τους πολίτες
του, σε αντίθεση, η Χαμάς θα πρέπει να ζητήσει συγγνώμη από τους Παλαιστινίους, που δεν έκανε τίποτα για
να τους προστατεύσει, τουναντίον μάλιστα». Επίσης, μου
πήρε συνέντευξη περίπου 25 λεπτών ο Δημήτρης Φύσσας, από τον 9.84. Μπόρεσα να μιλήσω ελεύθερα, σε
απευθείας μετάδοση. Δυστυχώς τα ΜΜΕ στην Ελλάδα,
είναι - το λιγότερο - μη φιλικά προσκείμενα προς το Ισραήλ και σαν πολίτης του Ισραήλ προσπάθησα να δώσω
μια εικόνα, όπως βλέπω εγώ τα πράγματα. Προσπάθησα
να τα παρουσιάσω όσο πιο αντικειμενικά γίνεται, λαμβάνοντας υπόψη μου και την παλαιστινιακή άποψη. Ποτέ τα
πράγματα δεν είναι άσπρο-μαύρο. Χωρίς αμφιβολία
όμως, το Ισραήλ είχε μεγαλύτερη ανάγκη προβολής των
θέσεών του, λόγω της έλλειψης αντικειμενικού ρεπορτάζ.
Ζαν Κοέν, δημοσιογράφος, ανταποκριτής του ισραηλινού ραδιοφώνου στην Ελλάδα
Έχω την εντύπωση, πως ένας απολογισμός για το τι
έκανε η ιστοσελίδα www.cohen.gr τις 50 μέρες του πολέμου της Γάζας, καθώς και τα συμπεράσματα αυτών των
ενεργειών, θα ήταν χρήσιμη.
Ας αρχίσουμε με τους αριθμούς. Κατά τη διάρκεια των
50 αυτών ημερών, με δύο μεταφραστές και έναν εθελοντή μεταφραστή, η σελίδα δημοσίευσε και ανέβασε:
168 άρθρα διαφόρων απόψεων Ισραηλινών, Αράβων, Ελλήνων, Αμερικανών και Ευρωπαίων. 11 βίντεο του Ζαν
Κοέν και 6 βίντεο από διάφορες πηγές. Παράλληλα ο Ζαν
Κοέν εμφανίσθηκε σε τρείς τηλεοπτικές εκπομπές και
τέσσερις ραδιοφωνικές.
Τα άρθρα, καθώς και τα βίντεο, ανέβηκαν και σε πέντε
διαφορετικές σελίδες στο Facebook και σύμφωνα με
γνώστες του αντικειμένου, τα άρθρα αυτά μοιράστηκαν
και σε άλλες σελίδες.
Εδώ πρέπει να πω, πως η βοήθεια που δόθηκε στη σελίδα
μας από τους ανθρώπους του Facebook, όπως η Βίβιαν,
ο Τάσος, η Χάννα, o Κώστας και πολλοί άλλοι, είναι ανυπολόγιστη. Χωρίς την παρουσία τους και φυσικά, την
24ωρη δουλειά, τα θετικά αποτελέσματα της εκστρατείας δημοσίων σχέσεων που κάναμε όλοι μαζί, θα ήταν
μηδενικά. Αλλά περισσότερα γι αυτό, σε λίγο.
Θα ήταν μεγάλη παράλειψη εκ μέρους μου, αν δεν ανέφερα τη μεγάλη και βασικά άμεση βοήθεια που πήραμε
όλοι -όχι μόνο η σελίδα μας- από τους Άγγελο και Ιάκωβο, που μας έστελναν τα νεότερα πριν καν τα διανέμουν τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων και φυσικά πριν
φθάσουν στα ελληνικά ΜΜΕ. Με άνεση μπορώ να πω,
πως είχαμε τους καλύτερους πολεμικούς ανταποκριτές.
Το ερώτημα που παραμένει όμως, είναι αν καταφέραμε
κάτι. Αν κατορθώσαμε να πείσουμε, ότι το πρόβλημα δεν
είναι το «κακό» Ισραήλ και η «καλή» Χαμάς. Αν η ελληνική αραβολαγνία ράγισε σε κάποιο σημείο και δέχτηκε
να ακούσει και την άλλη πλευρά. Αν λάβουμε υπόψη το
περιβάλλον που ζούμε, δηλαδή την ελληνική αραβολαγνία, τον ελληνικό αντισημιτισμό και το λίγο χρονικό διάστημα που δουλέψαμε, θα έλεγα πως επηρεάσαμε
αρκετό κόσμο.
Αλλά η μεγαλύτερη επιβεβαίωση αυτών που λέω ήταν η,
για πρώτη φορά, λυσσαλέα αντίδραση των φιλοπαλαιστινίων. Οι διάφορες σελίδες τους, έβριζαν προσωπικά
όποιον υποστήριζε το Ισραήλ, έγραφαν ό, τι ψέμα τους
ερχόταν και, σε δύο περιπτώσεις, από ότι έμαθα, απείλησαν (εμμέσως πλην σαφώς, που λέγανε παλιά) δύο
άτομα.
Ηλίας Πέσσαχ, ειδικός αιματολόγος ιατρός, Διδάκτωρ Αιματολογίας, εργάζεται στη μονάδα Μεταμοσχεύσεων
Μυελού Οστών του πανεπιστημιακού νοσοκομείου του
Τελ Αβίβ – Τελ Ασομέρ.
Ο πρόσφατος πόλεμος στη Γάζα, ήταν ιδιαίτερος. Ήταν
ιδιαίτερος για εμένα προσωπικά, διότι σε αντίθεση με
όλους τους προηγούμενους πολέμους, όπου βρισκόμουν
στην Ελλάδα, αυτή τη φορά με «βρήκε» εργαζόμενο στο
Ισραήλ και σʼ ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία του κόσμου, να δέχομαι επίθεση με πυραύλους και να συνεχίζω, παρόλα αυτά, την εργασία μου. Ήταν επίσης
ιδιαίτερος, διότι ενώ θα περίμενε κανείς να φοβάμαι
όντας μέσα στον πόλεμο, βρέθηκα για πρώτη φορά να
φοβάμαι για τους δικούς μου ανθρώπους, στην χώρα
μου την Ελλάδα.
Από τη μία, η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών
ΜΜΕ, καθημερινά «βομβάρδιζε» την κοινή γνώμη εναντίον των «κακών Εβραίων». Ασύστολα ψεύδη ακούγονταν διαρκώς, όπως «κατοχή», «αποκλεισμός της Γάζας»,
«σφαγές παιδιών», κ.α. Παράλληλα, το γεγονός ότι αναχαιτίζονταν καθημερινά από την ισραηλινή αεράμυνα
εκατοντάδες πύραυλοι, που στόχο είχαν αμάχους, αποσιωπούνταν. Επίσης, αποσιωπούνταν και ότι ολόκληρη η
Γάζα ήταν ζωσμένη μʼ εκρηκτικά και σκαμμένη με τού-
09
νελ, καθιστώντας τους κατοίκους της -επί πλήρους ανυπαρξίας καταφυγίων- εν δυνάμει «τηλεοπτικούς» μάρτυρες. Από
την άλλη, η ισραηλινή επικοινωνιακή πολιτική, μάλλον δεν ήταν
επαρκής. Τα δίκαια επιχειρήματα της ισραηλινής πλευράς δεν
ακούστηκαν στα ελληνικά ΜΜΕ και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες ορισμένων λιγοστών Ελλήνων Εβραίων, που βγήκαμε
μπροστά προκειμένου να εξηγήσουμε τα αυτονόητα, καθώς
και της ισραηλινής πρεσβείας στην Ελλάδα, ελάχιστα πέρασαν
στην κοινή γνώμη.
Όλα τα παραπάνω, συνοδεία μουσικής και σε συνδυασμό με
«κατάλληλες» πολεμικές εικόνες, δημιουργούσαν ένα εκρηκτικό μείγμα αντισημιτισμού, ανακατεμένου με μπόλικη παραπληροφόρηση. Επομένως, κατά τη γνώμη μου, ο πόλεμος
αυτός ήταν ιδιαίτερος και για έναν ακόμα λόγο. Αναδείχτηκε
όσο ποτέ άλλοτε, η ανάγκη, η ισραηλινή πολιτική ηγεσία να επικεντρωθεί άμεσα και στο επικοινωνιακό κομμάτι, μη εγκαταλείποντας το «υγιές» μειοψηφικό κομμάτι της ελληνικής
κοινωνίας, ως βορά στην αντισημιτική προπαγάνδα.
Οι ελληνο-εβραϊκές ηγεσίες, οφείλουν να παίρνουν ξεκάθαρες
θέσεις και να μην κρύβονται πίσω από τοποθετήσεις «ίσων
αποστάσεων», όπως κάποιες έκαναν πρόσφατα, τονίζοντας την
ελληνικότητα των Ελλήνων Εβραίων, αλλά και την σχέση αλληλεξάρτησης που έχουν με το Ισραήλ – το μοναδικό στο
κόσμο εβραϊκό κράτος. Αυτήν τη σχέση αλληλεξάρτησης
όμως, οφείλει και το Ισραήλ να «θυμηθεί» και να τιμήσει, αναλαμβάνοντας δράσεις, όσο υπάρχει ακόμα καιρός, που να αποσκοπούν στην προστασία της εβραϊκής διασποράς.
Η Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών
και οι εκδόσεις ΚΑΠΟΝ
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του Λευκώματος
Αθήνα, 26 Αυγούστου 2014
Αρ. Πρωτ : 704
ΨΗΦΙΣΜΑ
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών, συνήλθε σήμερα εκτάκτως ύστερα από
πρόσκληση του Προέδρου του κ.
Μίνου Μωυσή, μόλις πληροφορήθηκε τη θλιβερή είδηση της απώλειάς της
ΚΑΝΤΕΝ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥΤ
Ο Πρόεδρος εξήρε την προσωπικότητά της και αναφέρθηκε στη σημαντική προσφορά της στην
Κοινότητα. Η αείμνηστη διετέλεσε
Αντιπρόεδρος του Κοινοτικού
Συμβουλίου, μέλος του επί τρείς
τριετίες, μέλος της Γενικής Συνέλευσης και της Επιτροπής Δημοσίων Σχέσεων. Με τον ήπιο
χαρακτήρα της και τη μεγάλη
αγάπη για την Κοινότητα, συνέβαλε σε πολλές δραστηριότητες
και εκδηλώσεις, είχε πάντα θετική
στάση και πρόσφερε ανιδιοτελώς
τις υπηρεσίες της, σε κάθε συνεργασία που συμμετείχε. Το Κοινοτικό Συμβούλιο αποτίοντας φόρο
τιμής,
ΨΗΦΙΖΕΙ
την Δευτέρα 1η Δεκεμβρίου στις 7.30 μ.μ.
στο Μουσείο Μπενάκη, κτίριο οδού Πειραιώς.
Ελάτε να μοιραστούμε ακριβές αναμνήσεις.
1. Να της παραχωρηθεί τιμής ένεκεν
διακεκριμένος χώρος ταφής,
2. Να εκπροσωπηθεί στην κηδεία
της,
3. Να επιδοθεί το παρόν ψήφισμα
στην οικογένειά της και
4. Να δημοσιευθεί το ψήφισμα στον
εβραϊκό Τύπο.
Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας
Μίνος Μωυσής
Ζοζέφ Μιζάν
10
του ΝΙΚΟΥ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΥ
ενα βραδυ στην
οδο
Η συναγωγή της οδού Μελιδόνη 5 είναι κτίριο του 1935.
κεφτόμουν πώς θα ήταν αν συνέβαινε το αντίθετο. Αν δηλαδή ήμουν Εβραίος στο θρήσκευμα και πήγαινα με τους χριστιανούς
φίλους μου στην Ανάσταση, και κρατούσα κι εγώ
ένα κερί και ανταλλάσσαμε ευχές. Κάπως έτσι
έγινε και το Σάββατο 4 Οκτωβρίου, όταν έζησα την
αθηναιο-εβραϊκή εμπειρία μου στη «γιαννιώτικη»
συναγωγή της οδού Μελιδόνη.
Ηταν η μέρα του
Γιομ Κιπούρ, η Μέρα του Εξιλασμού, η πιο ιερή
μέρα. Οι περισσότερο θρήσκοι νηστεύουν και μερικοί απέχουν ακόμη και από νερό. Μετά τη λειτουργία στρώνονται τα τραπέζια, όπως και το
τραπέζι της Ανάστασης για τους ορθόδοξους χριστιανούς. Η εμπειρία να βρίσκομαι στην κατάμεστη
οδό Μελιδόνη αφού είχα κατηφορίσει την επίσης
κατάμεστη, αλλά για όλους λόγους, οδό Αδριανού
ήταν σαν εσωτερικός καταιονισμός. Ανοικτές και
οι δύο συναγωγές, που είναι αντικριστά, η παλιά, η
ρωμανιώτικη, του 1904 (αλλά πλήρως ανακαινι-
Σ
σμένη το 2006) και η νεότερη, η σεφαραδίτικη, καλλιμάρμαρη από το 1935. Ηταν η κορύφωση της εορταστικής περιόδου, που αρχίζει με το Ρος Ασανά (η εβραϊκή
Πρωτοχρονιά, το νέο έτος είναι το 5775) και τελειώνει με το
Γιομ Κιπούρ. Τη μέρα αυτή, η τελευταία από τις πέντε λειτουργίες, η λειτουργία της Νεϊλά, ξεκινά όταν αρχίζει να
βραδιάζει και είναι η ωραιότερη, η πιο ευλαβής, γεμάτη ψαλμούς, ορισμένοι ιδιαίτερα μελωδικοί. Αυτήν παρακολούθησα
και στη ρωμανιώτικη συναγωγή, όπου ήμουν και είχα την ευκαιρία να δω τον νέο, σε ηλικία, και φρέσκο στα καθήκοντα,
Ραββίνο. Καιρό είχε η ισραηλιτική κοινότητα της Αθήνας να
έχει ένα νέο Ραββίνο.
Ολος αυτός ο μεσοαστικός, στην πλειονότητά του, κόσμος, που ήταν ολόγυρά μου, που γέμισε
τον δρόμο και τον αέρα με τις ανταλλαγές των ευχών, με το
παιδομάνι ζωηρό (όπως ακριβώς και στις εκκλησίες), με τις
πόρτες ορθάνοιχτες κυριολεκτικά και μεταφορικά, αφού γίνεται μια σοβαρή, προσεκτική και διακριτική προσπάθεια της
κοινότητας για μεγαλύτερη εξωστρέφεια και επαφή με την
ευρύτερη αθηναϊκή κοινωνία. Ισως γιʼ αυτό ήμουν και εγώ
εκεί, κομμάτι και εγώ αυτής της σύγκλισης. Τη συναγωγή,
την καλλιμάρμαρη, είχα επισκεφθεί πριν από λίγους μήνες,
καθώς είχα ξεναγηθεί από τον πρόεδρο της κοινότητας,
Μίνο Μωυσή και τον γραμματέα Ζοζέφ Μιζάν. Είναι ένα
ωραίο οικοδόμημα με τη δική του ιστορία, που ο πόλεμος το
πρόλαβε ημιτελές. Βιτρό το στολίζουν, δημιουργίες της ζωγράφου Μαρί Πολυχρονοπούλου, από το 1972. Δημιουργούν
πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και αξίζει να συντηρηθούν όπως
τους πρέπει.
Ηταν μια πλήρης αθηναϊκή εμπειρία, η συμμετοχή μου, η έστω και σύντομη και αποσπασματική, στις γιορτές της ισραηλιτικής κοινότητας και τη θεωρώ σημαντική,
πέραν της έκθεσής μου σε ένα τελετουργικό με το οποίο
δεν ήμουν εξοικειωμένος. Ήταν σημαντική λόγω της ευρυχωρίας που μου παρείχε, λόγω της διεύρυνσης της έννοιας
της αθηναϊκής ταυτότητας και ιστορίας. Και η «διεύρυνση»
γίνεται εμπειρία όταν προηγηθεί το βίωμα και οι ιδέες πάρουν σχήμα. Ετσι, κύλησε λοιπόν η οδός Μελιδόνη στις εσωτερικές ράγες της δικής μου αθηναϊκής γεωγραφίας και
ένιωσα περισσότερο Αθηναίος πολίτης. Η έννοια του Αθηναίου είναι πάνω από το όποιο θρήσκευμα. Αλλωστε, μεγαλωμένος ως χριστιανός εγώ, ένιωσα την ευλάβεια και τη
συγκίνηση της γιορτής, το Σάββατο εκείνο, στην οδό Μελιδόνη.
του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ
11
αγαπης
των φοιτητων του Καποδιστριακου
Ήταν μεσημέρι και η υγρή
ζέστη έπνιγε το κέντρο της
πόλης των Ιωαννίνων, όταν
χτύπησε το κουδούνι του διαμερίσματος της Εσθήρ Κοέν,
επί της οδού Άννης Κομνηνού. Η 90χρονη Εσθήρ περίμενε επισκέπτες, αλλά η
φτωχική οικοδομή δεν διαθέτει ασανσέρ και η ίδια στα 90
και με το κορμί και την ψυχή
τσακισμένα στο Άουσβιτς και
μετά πίσω στην πατρίδα, δεν
μπορεί να ανεβοκατέβει τα σκαλιά.
Έτσι ο σύζυγός της Σαμουήλ, αναλαμβάνει να καλωσορίσει την παρέα,
που εμφανίστηκε στην πόρτα του
σπιτιού της.
Τρεις νεαρές γυναίκες κι ένας άντρας, «εισβάλλουν» στο σαλόνι και
συγκινημένοι την αγκαλιάζουν. «Ήρθαμε να σου πούμε ότι είμαστε μαζί
σου, ότι υπάρχει και η άλλη Ελλάδα,
που αντιστέκεται και δεν θα επιτρέψει να συμβούν ξανά, αυτά που περάσατε εσείς». Ήταν μια αντιπροσωπεία
από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο
Αθηνών, συγκεκριμένα από το διδασκαλείο ξένων γλωσσών, αποτελούμενη από τον καθηγητή κ. Φώτη
Τσώνη, που ανέλαβε την πρωτοβουλία και τις φοιτήτριες, Αθηνά Πεντίδη, Μαλβίνα Αποστόλου και
Κατερίνα Μουτράση.
Από την ημέρα που μέσω της «Κ»,
έγινε γνωστή η φοβερή ιστορία της
Εσθήρ, η οποία επιστρέφοντας από
το Άουσβιτς, βρήκε στο σπίτι της
άλλον «ιδιοκτήτη», που μάλιστα την
απείλησε ότι, αν δεν «εξαφανιστεί»
από μπροστά του θα την κάψει στον
φούρνο, όπου η μητέρα της έψηνε
κουλούρια, το τηλέφωνό της δεν
έπαψε να χτυπά. Άγνωστοί της από
την Ελλάδα και το εξωτερικό, την
καλούσαν για να της εκφράσουν τη
συμπαράστασή τους στο δράμα που
έζησε. Μια γυναίκα από την Κέρκυρα, η 87χρονη Νέλη Πρίφτη, της
τηλεφώνησε για να της καταθέσει
μια τραγική ιστορία που βίωσε η ίδια:
όταν οι Γερμανοί άρχισαν να μαζεύουν τους Εβραίους της Κέρκυρας, ο εύπορος πατέρας της ζήτησε
από γνωστό του Εβραίο, να του αφήσει το τετράχρονο αγοράκι για να το
κρύψει και να το σώσει. Εκείνος συμφώνησε, αλλά όταν ήρθε η ώρα να
φύγουν, του δήλωσε ότι δεν μπορούσε να αποχωριστεί το παιδί του.
Το πήρε μαζί του και δεν ξαναγύρισαν. Μια υπερήλικη από την Πρέβεζα, στο σπίτι της οποίας
παραθέριζε τα καλοκαίρια στη δεκαετία του ʼ50 η οικογένεια της
Εσθήρ, ταξίδεψε στα 90 της χρόνια,
για να τη συναντήσει. Ένας άλλος
κύριος τηλεφώνησε και την παρακάλεσε να του αφηγηθεί την περιπέτειά
της, για να χρηματοδοτήσει την έκδοση βιβλίου.
«Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, ήσασταν
η αιτία να βγάλω τον πόνο που είχα
μέσα μου. Μου τηλεφώνησαν
πολλοί άνθρωποι για να μου
πουν ότι είναι στο πλάι μου.
Τους ευχαριστώ όλους. «Το
ʼχω ανάγκη» επαναλάμβανε
διαρκώς συγκινημένη η
Εσθήρ Κοέν, στον καθηγητή
κ. Τσώνη και τις φοιτήτριές
του, που έκαναν το «ταξίδι
αγάπης» για να της δηλώσουν ότι, «μπορείς να μας
θεωρείς οικογένειά σου». Η
κ. Κοέν προέτρεπε «όσους
συγκίνησαν αυτά που πέρασα, να
βοηθήσουν να γραφτούν βιβλία κατά
του ρατσισμού, του φασισμού και
του αντισημιτισμού. Προέχει να μάθουν τα μικρά παιδιά τι σημαίνουν
όλα αυτά, για να μην ξανασυμβούν»,
τονίζει. «Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε», αναφέρει ο καθηγητής και
την ενημερώνει ότι ένα βιβλιοπωλείο
στην οδό Ιπποκράτους, τύπωσε σε
εκατοντάδες αντίτυπα και διανέμει
δωρεάν τη συνέντευξή της, στην
«Κ». Της σφίγγουν το χέρι δακρυσμένες οι φοιτήτριες, την αγκαλιάζει
συνεχώς ο καθηγητής και της χαρίζει ένα περιδέραιο, ως ενθύμιο για
τη συνάντηση.
«Θα φύγω πληγωμένο πουλί, μʼ ένα
μεγάλο ʻγιατίʼ, μέσα μου. Τι τους κάναμε αλήθεια;». Η Εσθήρ αφηγείται
τα όσα έζησε στο Άουσβιτς και μετά
την επιστροφή της στα Γιάννενα,
μόνη με την αδερφή της από την
επταμελή οικογένεια. Λέει πως στη
δεκαετία του ʼ80, βρήκε τρεις φορές
κατεστραμμένο τον τάφο του γιου
της, που έφυγε πρόωρα. «Έψαχναν
να βρουν χρυσό, πιστεύουν ότι οι
Εβραίοι κρύβουν χρυσό στους τάφους. Τι φρίκη...». Μια από τις φοισυνέχεια στη σελίδα 14
12
τoυ ΑΡΗ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
καλοκαιρι
του
Προσπαθώ τόσο καιρό να το αποφύγω, επειδή -στην πραγματικότηταδεν θέλω να αντιμετωπίσω την αμηχανία που μου προκαλεί. Τώρα,
όμως, λέω να διακινδυνεύσω μία
προσπάθεια, κι ό, τι γίνει.1
Ένας πόλεμος που κρατάει 60 χρόνια, είναι ένας παράλογος πόλεμος.
Σʼ έναν πόλεμο δεν υπάρχει ο καλός
και ο κακός. Υπάρχουν αντίπαλοι που
υπερασπίζουν με τη βία τα συμφέροντά τους. Και η βία είναι πάντα
απάνθρωπη. 2
Η αλήθεια είναι ότι ο αραβικός κόσμος δεν δέχθηκε ποτέ τη δημιουργία του εβραϊκού κράτους στην
ιστορική γη του εβραϊκού λαού. Δεν
ήταν το Ισραήλ που απέρριψε την
απόφαση του ΟΗΕ το 1947, η οποία
προέβλεπε την ίδρυση δυο κρατών
ανάμεσα στον Ιορδάνη ποταμό και
στη Μεσόγειο θάλασσα.
Μετά τις συμφωνίες του Όσλο
(1993), το Ισραήλ αναγνώρισε το δικαίωμα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση, με σκοπό να αποκτήσουν
ένα ανεξάρτητο κράτος στη Δυτική
Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, μετά
από διαπραγματεύσεις. Το 2005, το
Ισραήλ αποχωρεί μονομερώς από τη
Λωρίδα της Γάζας, αποδεικνύοντας
ότι δεν επιθυμεί τη συνέχιση της κατοχής εδαφών και ανθρώπων. Αντί
όμως της ειρηνικής συνύπαρξης, οι
παλαιστινιακές ισλαμικές δυνάμεις
αποφασίζουν την κορύφωση του
ένοπλου αγώνα κατά του Ισραήλ. Το
2007, η Χαμάς εκδιώκει τις δυνάμεις
της Παλαιστινιακής Αρχής και καταλαμβάνει την εξουσία στη Γάζα. 3
Ποια είναι η θέση της Χαμάς για το
Ισραήλ; Η πλήρης εξαφάνιση. Η καταστροφή του και η αντικατάστασή
του με ένα παλαιστινιακό ισλαμικό
κράτος στην περιοχή που είναι τώρα
το Ισραήλ, στη Δυτική Όχθη και στη
Λωρίδα της Γάζας. Πώς θα γίνει
αυτό; Φυσικά με ιερό πόλεμο. Η διακήρυξη της Χαμάς μιλάει για τζιχάντ.
Πιστεύει κανένας, ότι κάτι τέτοιο
είναι εφικτό; Πιστεύει κανένας, ότι οι
Ισραηλινοί, κάτοχοι και πυρηνικών
όπλων, θα καθίσουν με σταυρωμένα
χέρια; Άρα, πού οδηγεί το όραμα της
Χαμάς; Σε ολοκαύτωμα, πρωτίστως
των Παλαιστινίων. 2
Το Ισραήλ κατηγόρησε τη Χαμάς για
τους θανάτους και τις καταστροφές
στη Γάζα, από τη στιγμή που είχε τοποθετήσει τους πυραύλους της,
τους εκτοξευτήρες, τα ανοίγματα
των διασυνοριακών σηράγγων και
την υπόλοιπη στρατιωτική της υποδομή μέσα σε οικίες, σε σχολεία και
τζαμιά και έτσι χρησιμοποίησε τους
κατοίκους της Γάζας σαν ανθρώπινες ασπίδες. 4 Με τους νεκρούς αυτούς, η Χαμάς δημιουργεί τις
απαραίτητες συνθήκες, για να καλλιεργήσει την ιδεολογία του μίσους
απέναντι στο Ισραήλ και την Δύση
γενικότερα. 5
Η Χαμάς δεν ενδιαφέρεται για την
προστασία της ζωής των πολιτών της
Γάζας. Πετάει ρουκέτες και μετά ζητάει ανταλλάγματα για να αποδεχτεί
κατάπαυση του πυρός, λες και δεν
εκπροσωπεί έναν λαό που αποδεκατίζεται. Είναι σαν να κάνει πολιτική
διαπραγμάτευση, παρακινούμενη
από τα λιγωμένα σχόλια στο Face-
book. Η εκλεγμένη κυβέρνηση στη
Γάζα πιστεύει ότι οι θάνατοι των
αμάχων πολιτών της, κάνουν κακό
στο Ισραήλ, όχι στην ίδια.6
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, συνόψισε με τον
καλύτερο και ακριβέστερο τρόπο
την κατάσταση δηλώνοντας στο Φόξ
Νιούς: «Χρησιμοποιούμε τους πυραύλους για να αμυνθούμε και να
προστατέψουμε τους πολίτες μας
και εκείνοι χρησιμοποιούν τους πολίτες τους, για να προστατέψουν
τους πυραύλους τους.» 7
Το κράτος του Ισραήλ έχει την
ασπίδα του «σιδηρού θόλου» (iron
dome): του αντιπυραυλικού συστήματος που εντοπίζει εγκαίρως όσους
πυραύλους εκτοξεύονται εναντίον
του, υπολογίζει την τροχιά τους και
καταστρέφει εκείνους που κατευθύνονται σε κατοικημένες περιοχές.
Από την άλλη πλευρά, η Χαμάς στη
Γάζα έχει την ασπίδα των αμάχων,
που σκοτώνονται κατά δεκάδες κάθε
μέρα. Οι εικόνες τους κάνουν τον
γύρο του κόσμου και εξαργυρώνονται σε υποστήριξη για τους Παλαιστινίους και, συγχρόνως, σε αντιπάθεια
για το Ισραήλ. 1
Ένας πατέρας που κλαίει πάνω από
το άψυχο σώμα του παιδιού του,
είναι πανανθρώπινο σύμβολο και δεν
μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο. Όμως, ποιος ευθύνεται στην
πραγματικότητα, για τον θάνατο
αυτού του παιδιού; Ποιος ξεκίνησε
τα εγκλήματα; Η Χαμάς. Ποιος ξεκίνησε την εκτόξευση πυραύλων; Η
Χαμάς. Ποιος απέρριψε το σχέδιο ει-
13
ρήνης που πρότεινε και στους δύο
εμπόλεμους, η κυβέρνηση της Αιγύπτου; Η Χαμάς. Το Ισραήλ το δέχθηκε
και ξεκίνησε μονομερή εκεχειρία,
αλλά η Χαμάς απάντησε με νέα ρίψη
ρουκετών. Τι θα έπρεπε να κάνει το
Ισραήλ; Να περιμένει πότε θα τελειώσουν οι ρουκέτες της Χαμάς, μετρώντας τους νεκρούς του, για να
τροφοδοτήσει εκείνο τα πρακτορεία
ειδήσεων με διαμελισμένα πτώματα;
Πόσες εκκλήσεις για ειρήνη να κάνεις σε κάποιον που ξεκινάει απρόκλητα εχθροπραξίες, έχοντας ήδη
δηλώσει ότι στόχος του, είναι η πλήρης καταστροφή σου; 2
Κάθε ζωή που χάνεται είναι σημαντική, όχι μόνο οι ζωές των παιδιών.
Οι ενήλικοι έχουν επίσης το δικαίωμα
να ζήσουν, ανεξαρτήτως ηλικίας. Είμαστε ευαίσθητοι απέναντι στα παιδιά επειδή είναι απροστάτευτα, αλλά
στην σημερινή κατάσταση κανείς δεν
είναι προστατευμένος. Το γεγονός
ότι το Ισραήλ έχει βρει κάποιο τρόπο
να προστατεύει τους πολίτες του από
τους πυραύλους, δεν κάνει τους Ισραηλινούς άτρωτους. 8
Καταλαβαίνω τη φυσική μας ροπή στο
να παίρνουμε το μέρος του αδύναμου. Όμως, κάποιες φορές, το δίκιο
το έχει ο ισχυρός. Όχι επειδή είναι
ισχυρός, αλλά επειδή έχει δίκιο. 2
Λίγοι -στη χώρα μας, δε, ελάχιστοικάθονται να εξετάσουν τα καθέκαστα του προβλήματος: αν η Χαμάς
είναι μια τρομοκρατική οργάνωση
που πρεσβεύει τον θεοκρατικό τραμπουκισμό, αν είναι δικαιολογημένος
ο επιθετικός πόλεμος που διεξάγει
το Ισραήλ για να καταστρέψει τις
υποδομές του στρατιωτικού σκέλους της Χαμάς, ή αν είναι ανήθικη η
τακτική της Χαμάς να προστατεύει
τις εγκαταστάσεις της, με τις ζωές
των αμάχων. Η δύναμη της εικόνας
επικρατεί και λειτουργεί εις βάρος
του Ισραήλ: τα νεκρά παιδιά, ο ελεύθερος σκοπευτής που σκοτώνει τον
Παλαιστίνιο καθώς ψάχνει μέσα στα
συντρίμμια ενός σπιτιού, τα παιδιά
που βάλλονται από το ναυτικό του
Ισραήλ, ενώ παίζουν ποδόσφαιρο
στην παραλία.1
Ο κόσμος είναι πολύ περίπλοκος και
κανένα μεγάλο γεωπολιτικό πρόβλημα δεν είναι απλό στη λύση του
ή, έστω, στην περιγραφή του. Δυστυχώς, τα ανθρώπινα όντα είμαστε
ατελή και οι ικανότητές μας να αντιλαμβανόμαστε, να μαθαίνουμε και
να κρίνουμε είναι περιορισμένες και
επιπλέον, ειδικά εδώ, στον θερμό ευρωπαϊκό Νότο, καταπλακωμένες από
την τιτάνια κι αξεπέραστη ισχύ του
συναισθήματος ή την εξίσου δυνατή
ισχύ της ιδεολογίας, που είναι σχεδόν το ίδιο. 4
Η αγριότητα γίνεται όρος επιβίωσης
και για τις δύο πλευρές. Η μόνη ελπίδα τους, είναι να δείξουν ότι δεν
φοβούνται να φτάσουν στα άκρα.
Έτσι, καμία πλευρά δεν υπολογίζει
τις ανθρώπινες ζωές και πολεμά για
να καταβάλει το ηθικό της άλλης: για
να κερδίσει την αναμέτρηση, μέσα
στο κεφάλι και την καρδιά του αντιπάλου. Φαύλος κύκλος, με δυο λόγια... 1
Οι κάμερες, σε οργιαστική εγρήγορση, αντί να βοηθούν στην κατανόηση και τη λύση, μοιάζουν απλώς
να συμπληρώνουν την αναπαριστώμενη εικόνα με αίμα και θάνατο,
ενός κόσμου, που ο μισός βουλιάζει
στον φανατισμό και ο άλλος μισός
στον φόβο. Το χάσμα της ασυνεννοησίας μεταξύ των διαφορετικών
πολιτισμών και αντιλήψεων, φαίνεται
αγεφύρωτο και καταπίνει ασταμάτητα ζωές αμάχων. 9
Απευθυνόμενος σʼ αυτούς που δεν
ανήκουν σε καμιά από τις δυο πλευρές: προσπαθήστε να δείτε τα πράγματα χωρίς παρωπίδες. Πενθήστε για
όλους.8
Πού καταλήγω; Δυστυχώς, εκεί από
όπου ξεκίνησα: στην αμηχανία μου.
Θα καταλήξω με μια φράση του
Ρουσό: «Είναι μια μορφή τρέλας να
μένεις λογικός στο μέσον όλων
αυτών, που έχουν τρελαθεί». Αυτό
νομίζω ότι ισχύει και τώρα, στην τρέχουσα κρίση του Μεσανατολικού... 1
Η πρότασή μου είναι να προσεγγιστεί
ο Μαχμούντ Αμπάς και να γίνουν
αποδεκτοί οι όροι -που όλος ο κόσμος γνωρίζει- για μια λύση δυο κρατών και συνύπαρξης, μεταξύ Ισραήλ
και Δυτικής Όχθης. Δύο πρωτεύουσες στην Ιερουσαλήμ, αμοιβαία συμφωνία εδαφικών υποχωρήσεων,
εκκένωση των περισσότερων εβραϊκών οικισμών στη Δυτική Όχθη.
Όταν η Ραμάλα και η Ναμπλούς στη
Δυτική Όχθη θα ζουν ελεύθερες και
ευημερούσες, πιστεύω πως ο λαός
της Γάζας θα κάνει, αργά ή γρήγορα,
ό, τι έκανε ο λαός της Ρουμανίας
στον Τσαουσέσκου. Δεν γνωρίζω
πόσο καιρό θα πάρει, αλλά είναι μοιραίο να συμβεί -απλώς γιατί ο λαός
της Γάζας θα ζηλέψει πολύ την ελευθερία και την ευημερία, που θα ζουν
τα αδέλφια του στη Δυτική Όχθη,
στο παλαιστινιακό κράτος. Αυτή
είναι κατά την άποψή μου η λύση,
που όμως, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα σε 24 ή 48 ώρες. 10
επιλογή-σύνθεση: Άρης Εμμανουήλ
1
Ο φαύλος κύκλος της τρέλας, Στέφανος
Κασιμάτης, Καθημερινή, 25.7.2014
2
Το δίκιο του ισχυρού, Θάνος Τζήμερος,
iporta.gr, 16.6.2014
3
Η προπαγάνδα να μην αλλοιώσει την αλήθεια, Βίκτωρ Ελιέζερ, Καθημερινή,
31.7.2014
4
Adiv Sterman, The Times of Israel, 5.8.2014
5
Τι κάνει τελικά το Ισραήλ, Αθαν. Παπανδρόπουλος, europenbussiness.gr, 14.8.2014
6
Η Γκρίζα Γάζα και άλλη μια φριχτή κληρονομιά, Θοδωρής Γεωργακόπουλος, Καθημερινή, 25.7.2014
7
Τίποτα δεν χαροποιεί περισσότερο τη
Χαμάς από τους νεκρούς Παλαιστινίους,
Jerold Auerbach, The Algemeine, 16.7.14
8
Μπένης Νατάν, cohen. gr, 21.7.2014
9
Ειρήνη που χάνεται στις μιντιακές μυθολογίες, Πόπη Διαμαντάκου, Καθημερινή,
2.8.2014
10
Άμος Οζ, συνέντευξη στη Deutsche Welle,
30.7.2014
14
συνέχεια από τη σελίδα 11
τήτριες κλαίει. «Είστε ζωντανό
σύμβολο εκατομμυρίων ανθρώπων,
που έζησαν αυτή τη φρίκη. Είναι
πολλοί οι Έλληνες, που σας συναισθάνονται», της λέει ο καθηγητής
και της αποκαλύπτει ότι σχεδιάζει
ένα ταξίδι για μικρούς μαθητές στο
Άουσβιτς.
Τούτες οι μέρες, είναι ακόμη πιο
δύσκολες για την Εσθήρ. Η σκέψη
της βρίσκεται διαρκώς στη Γάζα και
το Ισραήλ. Φοβάται για την κόρη και
τα εγγονάκια της. Μια ρουκέτα της
Χαμάς έπεσε στο Ρεχοβίτο, πολύ
κοντά στο ινστιτούτο Βάισμαν,
όπου εργάζεται η κόρη της. «Δεν
κοιμάμαι τις νύχτες», αναφέρει.
Έχασε ήδη έναν εγγονό παλαιότερα, στη σύγκρουση του Ισραήλ
με τη Χεζμπολάχ, στον Λίβανο. Χτυπάει το τηλέφωνο. Την καλεί η φίλη
και ομόθρησκή της Ζουλί από την
Αθήνα, για να κουβεντιάσουν την
κατάσταση στο Ισραήλ. Ξεσπάει,
εναντίον όσων θεωρούν αποκλειστικά υπεύθυνο το Ισραήλ για την
αιματοχυσία. «Γιατί να μην υπάρχει
και το κράτος του Ισραήλ, πότε θα
φάμε το ψωμί ʻγλυκόʼ με τους Παλαιστίνιους;». Δεν παίρνει απάντηση, ούτε και περιμένει.
Πλησιάζει το «γιόμα», όπως λένε
στην Ήπειρο και η Εσθήρ δείχνει
κουρασμένη. Ο καθηγητής και οι
φοιτήτριες ετοιμάζονται να φύγουν. «Θα είμαστε εδώ, αν και όταν
μας χρειαστείς και όχι μόνο εμείς,
αλλά και πολλοί άλλοι», τη βεβαιώνουν. Η ίδια δυσκολεύεται να σηκωθεί. Φοράει το περιδέραιο και
τους αποχαιρετά, ευχαριστώντας
τους και επαναλαμβάνει την παράκλησή της να «γραφτούν βιβλία, για
να μάθουν τα παιδιά να μη μισούν».
Η πόρτα κλείνει, η Εσθήρ βυθίζεται
στο κλάμα και «ψάχνει» μέσα της,
όπως δεκαετίες τώρα, να δώσει
απάντηση στο μεγάλο «γιατί».
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20.08.2014
οι Εβραιοι
που μας ενεπνευσαν
το ετος 5774
Από την ηλικία των 8 μέχρι των 111 ετών, αυτά τα άτομα και ομάδες,
συγκίνησαν τον εβραϊκό λαό.
Ο Ντέιβιντ Μπλάτ, ο οποίος οδήγησε το αουτσάιντερ, Μακάμπι Τελ Αβίβ
στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος μπάσκετ και εβδομάδες
αργότερα, ανέλαβε τη θέση του προπονητή στους Κλήβλαντ Κάβαλιερς,
στο NBA. Ο Μπλάτ έπαιξε για την ομάδα ενός κιμπούτς το 1979, μετά τη
δεύτερη χρονιά του στο Πρίνσετον αγωνίστηκε για την ομάδα των Η.Π.Α,
που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη Μακαμπιάδα του 1981 και έπαιξε
σχεδόν 10 χρόνια επαγγελματικό μπάσκετ, στο Ισραήλ. Νομίζετε πως η απόφαση του Λέμπρον Τζέιμς, να επιστρέψει στους Κάβαλιερς, έχει σχέση με
τη πρόσληψη του Μπλατ;
Ο Γκρεγκ Ρόμαν, που δούλεψε μανιωδώς για να κρατήσει κρυφή την
εβραϊκή και ισραηλινή ταυτότητα του δημοσιογράφου Στήβεν Σότλοφ,
μετά από πληροφορίες που ανέφεραν ότι η ISIS, η ακραία ισλαμική οργάνωση στο Ιράκ και τη Συρία, τον κρατούσε όμηρο. Ο διευθυντής του κοινοτικού Συμβουλίου Σχέσεων στην εβραϊκή ομοσπονδία στο Πίτσμπουργκ,
Ρόμαν, ήξερε τον Σότλοφ από τον καιρό που πέρασε στο Ισραήλ και ο
Ρόμαν ασχολήθηκε δύο εβδομάδες, για να διαγράψει από το διαδίκτυο
κάθε αναφορά στη θρησκεία και στην ισραηλινή υπηκοότητα του Σότλοφ.
Τελικά, δεν έκανε καμιά διαφορά: ο Σότλοφ αποκεφαλίστηκε από την ISIS
και ο φόνος του πυροδότησε την απόφαση της Αμερικής, να διευρύνει τις
επιθέσεις αέρος εναντίον της ισλαμικής οργάνωσης.
Ο 8χρονος Σάμουελ Σόμερς, γνωστός επίσης ως υπεράνθρωπος Σαμ, που
αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για χιλιάδες ανθρώπους, κατά τη διάρκεια της
μάχης του εναντίον της λευχαιμίας. Η ιστορία του καταγράφηκε από τους
γονείς του, Ραββίνο Φίλιπς και Μίκαελ Σόμερς, στην ιστοσελίδα τους. Μετά
από τον θάνατο του Σαμ, τον Δεκέμβριο, εβδομήντα τρείς Ραββίνοι ξύρισαν τα κεφάλια τους, για να μαζέψουν 600.000 δολάρια, για παιδιατρική
έρευνα κατά του καρκίνου.
Ο ανθυπολοχαγός Εϊτάν, ένας Ισραηλινός στρατιώτης, που ρίσκαρε τη ζωή
του για να καταδιώξει μέσα σε ένα τούνελ στη Γάζα, μέλη της Χαμάς, που
είχαν απαγάγει τον Υπολοχαγό των Ισραηλινών Δυνάμεων Άμυνας, Χαντάρ Γκόλντιν, κατά τη διάρκεια μάχης στη Γάζα. Ο Εϊτάν, του οποίου το
επίθετο δεν αποκαλύφθηκε δημόσια, χαιρετήθηκε σαν ήρωας στο Ισραήλ,
επειδή απέτρεψε μια περίπτωση απαγωγής, παρόμοια με αυτή του Γκιλάντ
Σαλίντ, μαζεύοντας αρκετά στοιχεία κατά τη διάρκεια της καταδίωξης, ότι
ο Γκόλντιν είχε σκοτωθεί εν δράσει.
Ο Μαρκ Ζούκενμπεργκ, που ήταν ο μεγαλύτερος Αμερικάνος φιλάνθρωπος
δωρητής, το 2013. Τον περασμένο Δεκέμβριο, ο ιδρυτής του Facebook και
η σύζυγός του, δώρησαν 18 εκατομμύρια μετοχές του Facebook, οι οποίες
κοστολογούνται σε 970 εκατομμύρια δολάρια, στο κοινωνικό ίδρυμα του
15
Σίλικον Βάλλεϊ. Δεν είναι μια εβραϊκή φιλανθρωπία, αλλά
η φιλανθρωπία είναι μια αξία του εβραϊσμού.
Η Αλίκη Χερζ-Σόμερ, η επιζήσασα του Ολοκαυτώματος,
ηλικίας 110 χρόνων και πιανίστρια, που μας κατέπληξε με
τις επιτυχίες της. Μια εβδομάδα μετά τον θάνατό της, τον
Φεβρουάριο, ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της, «Η Κυρία με
το Νούμερο 6: Η Μουσική Έσωσε τη Ζωή Μου», κέρδισε
το Ακαδημαϊκό Βραβείο για το καλύτερο, μικρού μήκους
ντοκιμαντέρ.
Η Ζανέτ Γέλεν, που μπορεί και να είναι η γυναίκα με την
περισσότερη επιρροή στην Αμερική (εκφράζεται με βάση
το Ταλμουδ). Ως διευθύντρια της Αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας, η Γέλλεν είναι υπεύθυνη να διασφαλίζει ότι, η αμερικανική οικονομία θα παραμείνει
δυνατή, ακόμα κι αν η Ευρώπη είναι στο χείλος μίας
ακόμα οικονομικής κρίσης. Είναι ο πέμπτος Εβραίος, που
διευθύνει την τράπεζα, αλλά η πρώτη γυναίκα.
Ο Μίκαελ Μπλούμπεργκ, πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης, για την καλή του δουλειά. Ο Μπλούμπεργκ, του
οποίου η περιουσία υπολογίζεται σε 32.8 δισεκατομμύρια
δολάρια,αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το ένα εκατομμύριο δολάρια από το Τζένεσις Πράιζ, για να δημιουργήσει
και να χρηματοδοτήσει προγράμματα, που καθοδηγούνται από εβραϊκές αξίες, τα οποία απευθύνονται σε φλέγοντα προβλήματα του κόσμου. Αυτό το καλοκαίρι, η
ομοσπονδιακή διοίκηση αεροπορίας, ανακοίνωσε την ακύρωση των πτήσεων προς το Τελ Αβιβ, εξαιτίας της επίθεσης της Χαμάς στο Ισραήλ, με ρουκέτες. Ο Μπλούμπεργκ
μπήκε σε μια πτήση Ε1Α1, για να επιδείξει την ασφάλεια
της πτήσης προς το Ισραήλ και για να πιέσει την αμερικανική κυβέρνηση, να άρει την απαγόρευση. Οι Ισραηλινοί,
ακόμα μιλάνε για αυτή τη χειρονομία και όχι μόνο επειδή
ο Μπλούμπεργκ επέλεξε ένα Ε1Α1, αντί για το δικό του
ιδιωτικό αεροπλάνο, αξίας 24 εκατομμυρίων δολαρίων.
Αριέ Βάρσελ, Μίκαελ Λέβιτ και Μάρτιν Κάρπλους, για το
Νόμπελ χημείας. Οι τρείς τους, από τους οποίους δύο
είναι Ισραηλινοί, μοιράστηκαν το βραβείο για την ανάπτυξη πολλαπλών κλιμάκων μοντέλων, για περίπλοκα χημικά συστήματα.
Οι Γάλλοι Εβραίοι, που έμειναν μαζί σε δύσκολους καιρούς. Όταν συμμορίες Αράβων επιδρομέων απείλησαν
μια συναγωγή στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης υπέρ της Γάζας, οι Γάλλοι Εβραίοι στάθηκαν δυνατοί, αντιμετωπίζοντας τους δράστες μέχρι να έρθουν
ενισχύσεις. Αντιμέτωποι με τον ανερχόμενο αντισημιτισμό και με το χαιρετισμό κιουνέλ (quenelle), μια χειρονομία που παραπέμπει στο ναζιστικό ζίγκ χάιλ (sieg heil), οι
Γάλλοι Εβραίοι σκέφτονται πως τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Ο γαλλικός εβραϊσμός, είναι τώρα η νούμερο ένα
πηγή μετανάστευσης προς το Ισραήλ.
JTA, 24/9/2014
ανεκδοτο
Ένας παππούς καθισμένος στην πολυθρόνα του,
μπροστά στη τηλεόραση που ανακοίνωνε και νέες
μειώσειςστις συντάξεις, είπε μονολογώντας: όταν
ήμουν μαθητής, άκουγα τη δασκάλα μου να λέει:
«Να προσέχετε τα κόμματα! Ένα λάθος κόμμα,
μπορεί να σας χαλάσει τελείως τη σύνταξη!».
Έπρεπε να περάσουν εξήντα χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε!
Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει
Παρόλη τη σκληρότητα και τον τρόμο, που βασίλευαν στο Βυζάντιο, οι επαναστάσεις δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο. Πολύ συχνά, ο καταπιεζόμενος λαός
ξεσηκωνόταν και όταν μια λαϊκή εξέγερση πετύχαινε, οι επαναστάτες ανακήρυσσαν δικό τους βασιλιά, έδιωχναν τους παλιούς αξιωματούχους της
αυλής κι έβαζαν δικούς τους, στη θέση των παλιών.
Στο Βυζάντιο υπήρχε ένα μέρος, που ονομαζόταν
Ψηλό, γιατί ήταν πάνω από τη θάλασσα (έτσι ονομάζεται και σήμερα). Στο σημείο αυτό, οι επαναστάτες
έσερναν αλυσοδεμένους τους πρώην βασανιστές
τους, τους κρεμούσαν σʼ ένα δέντρο κι άρχιζαν να
τους διαπομπεύουν με το χειρότερο τρόπο. Μικροί
και μεγάλοι, περνούσαν μπροστά από τον τιμωρημένο και τον χλεύαζαν, πριν τον πετάξουν στη θάλασσα. Από το περιστατικό αυτό και από την
ονομασία της τοποθεσίας, όπου οδηγούσαν τους
διωκόμενους, βγήκε η φράση «τον πήραν στο ψηλό».
Πηγή: www.endiaferonta.com
16
της ΝΤΑΪΑΝΑΣ ΧΑΛΕΓΟΥΑ
σεμιναριο
Χαγιεσοντ
Στις 16-20 Ιουνίου 2014, η Σαλίνα Μαϊρ και η
Νταϊάνα Χαλέγουα, μέλη της ΕΝΕ, λάβαμε
μέρος στο ετήσιο παγκόσμιο συνέδριο του
Κέρεν Χαγιεσόντ, με τίτλο: «Ξαναζώντας το
όνειρο: ακολουθώντας τα ίχνη του Νταβίντ
Μπεν Γκουριόν». Το συνέδριο έλαβε χώρα
στην έρημο Νέγκεβ, το μέρος που αγάπησε
ο Μπεν Γκουριόν και πέρασε τα τελευταία
χρόνια της ζωής του, μαζί με τη γυναίκα του,
Πόλα. Στόχος του συνεδρίου αυτού, ήταν να
δούμε μαζί με άλλους 21 συμμετέχοντες, το
φιλανθρωπικό έργο του Κέρεν Χαγιεσόντ.
Το ταξίδι ξεκίνησε με την επίσκεψή μας στο
Ασκελόν, την Δευτέρα το πρωί, ένα κέντρο
ένταξης και απασχόλησης μεταναστών από
την Αιθιοπία. Εκεί ακούσαμε τις ιστορίες δύο
γυναικών και μιλήσαμε με τον αργηχό της
αποστολής: «Επιχείρηση Σολομών». Το ίδιο
απόγευμα επισκεφτήκαμε τους τάφους του
Μπεν Γκουριόν και της γυναίκας του, στο
Σντε Μπόκερ. Επόμενος σταθμός μας ήταν
το χωριό Αγιαλίμ, ένα κοινοτικό κέντρο που
χτίστηκε μαζί με άλλα 21 παρόμοια χωριά,
χάρη στην εθελοντική συμβολή μαθητών και
φοιτητών. Με την προσπάθεια αυτή, μπήκε
ένα λιθαράκι στην πραγματοποίηση του οράματος του Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, που πίστευε βαθιά στην ανάπτυξη και την
παραγωγική εκμετάλλευση της ερήμου του
Νέγκεβ.
Την δεύτερη μέρα, όλοι οι συμμετέχοντες
επισκεφτήκαμε το σπίτι του Μπεν Γκουριόν,
στο κιμπούτς Σντε Μπόκερ, όπου και περάσαμε όλη τη μέρα συζητώντας πάνω σε καίριες αποφάσεις του πρώην πρωθυπουργού.
Στη συνέχεια, το κλίμα άλλαξε με δόσεις γέλιου και θαυμασμού, που μας προκάλεσε το
σόου του πασίγνωστου πνευματιστή, Λιόρ
Σούσαρντ. Το ίδιο βράδυ παραβρεθήκαμε σʼ
ένα δείπνο, στο οποίο η ηγεσία του Κέρεν Χαγιεσόντ, απένειμε το
βραβείο «Διεθνούς Τμήματος Γυναικών» στην Κέιτυ Μπόργκερ, για
την μεγάλη προσφορά της.
Η επόμενη μέρα ξεκίνησε μόλις στις 3.30 τα ξημερώματα, με μια μοναδική εμπειρία κατά την οποία είδαμε την έρημο του Νέγκεβ πάνω
από τα σύννεφα, μέσα σε αερόστατο. Νωρίς το μεσημέρι, επισκεφτήκαμε στο Νετιβότ ένα σχολείο, το οποίο χάρη στη βοήθεια και σε
δωρεές του K.Χ., προσφέρει βοήθεια σε παιδιά που έχουν ανάγκη. Η
ημέρα συνέχισε με την επίσκεψή μας σε μια στρατιωτική βάση και
έκλεισε με τη βράβευση τεσσάρων μεγάλων δωρητών, με το βραβείο «Γιακίρ».
Την Πέμπτη το πρωί, παρακολουθήσαμε μια αναδρομή των προγραμμάτων των περασμένων ετών από τα μέλη της ηγεσίας του K.Χ.
Εκεί, είχαμε την ευκαιρία να διατυπώσουμε τις δικές μας ερωτήσεις
και απορίες σχετικά με την μέχρι τώρα λειτουργία του οργανισμού,
αλλά και με τα μελλοντικά σχέδια και τους στόχους τους. Το ταξίδι
μας στην έρημο έκλεισε με ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Το απόγευμα της Πέμπτης, επιστρέψαμε στο Τελ Αβίβ και το ίδιο βράδυ
έλαβε χώρα μέσα σε εορταστικό κλίμα, η εκλογή του νέου Προέδρου του Συμβουλίου των Δωρητών Ντέιβιντ Κοσίτσκι, μετά τη
λήξη της προεδρίας της Γιοχάνα Αρμπίμπ-Περούτζια.
H Παρασκευή ξεκίνησε με την επίσκεψη της ηγεσίας του K.Χ. στο
ξενοδοχείο που διαμέναμε, όπου και πραγματοποιήθηκε μια επί προσωπικού συζήτηση μαζί τους. Ακολούθησε η γνωριμία μας με τον
διάσημο φωτορεπόρτερ Ντέιβιντ Ρούμπινγκερ, ο οποίος μας μίλησε
για τη ζωή και το έργο του μέσα από το φωτογραφικό του φακό. Το
Συνέδριο έληξε με μια συζήτηση, με θέμα την τρέχουσα κατάσταση
των κοινοτήτων στις οποίες ζούμε και ανήκουμε και τους τρόπους,
με τους οποίους θα μπορούσαμε να ενισχύσουμε το έργο του Κ.Χ.
Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι η το ετήσιο σεμινάριο, στο οποίο λάβαμε μέρος, ήταν προσφορά της κ. Τζούλια Κοσίτσκι, παλιό μέλος
του K.Χ. του Καναδά, η οποία επαναλαμβάνει την προσφορά αυτή
κάθε χρόνο.
Τα προβλήματα
δεν μπορούν να λυθούν,
εντός του πλαισίου
το οποίο
τα δημιούργησε.
Άλμπερτ Αϊνστάιν (1879-1955)
18
οι 100 Εβραιοι
που επηρεασαν
τον κοσμο
47
Αρνολντ
Σενμπεργκ
(1874-1951)
19
Άρνολντ Σένμπεργκ θεωρούσε τον εαυτό του, ως
τον Μωυσή της μουσικής. Διατήρησε από το παρελθόν, μόνο τις μουσικές τεχνικές που ήταν
απαραίτητες για τις μελλοντικές δημιουργίες. Ο Σένμπεργκ πρόσταζε, ότι μόνο με την αυστηρή υπακοή στις
οδηγίες του, θα μπορούσαν οι μαθητές του να φθάσουν
στη γη της επαγγελίας, δηλαδή των άριστα σε τάξη αρμονιών και μελωδιών.
Στις αρχές του 1920, ένιωσε ότι εξάντλησε τις παραδοσιακές μελωδικές και τονικές αρμονίες και ανέπτυξε μια
μέθοδο μουσικών συνθέσεων, που ονομάστηκε αργότερα δωδεκαφθογγισμός. Αυτό το νέο σύστημα, άλλαξε
για πάντα το πώς σκέφτονται οι συνθέτες όταν συνθέτουν.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, το Παρίσι και η Βιέννη ήταν
δυο αντίπαλες πόλεις στην Ευρώπη. Η Βιέννη ήταν ένα
θερμοκήπιο νέων ιδεών, πολιτιστικών αντιθέσεων και πολιτικών αντιπαραθέσεων. Ο Σένμπεργκ, γεννήθηκε το
1874 και μεγάλωσε στη Βιέννη, στην πόλη του ζωγράφου
Κλίμτ, του Δρ. Φρόϋντ, του Γκούσταβ Μάλερ. Η Βιέννη
ήταν πατρίδα πολλών συνθετών του Χάϊντν, του Μότσαρτ, του Μπετόβεν, του Σούμπερτ, του Μπράμς και
του Γιόχαν Στράους, που ήταν δημιουργοί των μεγαλύτερων έργων κλασσικής τονικής αρμονίας.
Η κατάρρευση της κλασσικής τονικότητας καθρέφτιζε
την παράλληλη παρακμή της κοινωνίας. Οι ακροατές κατανοούσαν ευκολότερα τους κλασσικούς συνθέτες. Η
μουσική γλώσσα του Μπετόβεν δεν απείχε πολύ από τα
λαϊκά τραγούδια, οι εκφράσεις του ήταν αναγνωρίσιμες,
ως μέρος της κουλτούρας. Η μουσική του Σένμπεργκ
από την άλλη, φαινόταν στους σύγχρονούς του διαφορετική και απόμακρη. Το μουσικόφιλο κοινό στις μέρες
μας, αναγνωρίζει ότι έβαζε στη μουσική τα ενδότερα συναισθήματα της εποχής του, αναδημιουργούσε με ήχους
έναν κόσμο που έμελλε να χάσει το μυαλό του. Ακόμα
και σήμερα, η μουσική του αναστατώνει και δεν είναι δημοφιλής. Μοιάζει, σαν να εκθέτει μουσικά μια πλευρά
του εαυτού μας, που θα θέλαμε να αγνοήσουμε. Τον μισούμε, που συνέθεσε τόσο πόνο.
Γεννήθηκε Εβραίος, γαλουχήθηκε χριστιανός, ασπάστηκε τον λουθηρανισμό σε νεαρή ηλικία και επανήλθε
στον εβραϊσμό σε ώριμη ηλικία. Η αναζήτηση της θρησκευτικής του ταυτότητας είναι παράλληλη με την εξέλιξή του, ως καλλιτέχνης. Στα 20 χρόνια του, συνέθεσε
το σεξτέτο «Κατάφωτη Νύχτα» και επισφράγισε την
πρώτη περίοδο παραγωγής του, με το μεγάλο ορατόριο
Ο
«Gurrelieder». Στα έργα αυτά επηρεάστηκε από τον Βάγκνερ, παρέμεινε όμως αυθεντικός. Τα «Τρία Κομμάτια
για Πιάνο» το 1909, θεωρούνται ως η αφετηρία της καλλιτεχνικής του διαδρομής. Πρώτη φορά στη μουσική της
Δύσης, οι δώδεκα μουσικοί φθόγγοι έχουν μεταξύ τους
απόλυτα ίση αξία. Προκειμένου να συνθέσει, κάθε μουσικός οφείλει να τοποθετήσει τους φθόγγους σε μία
σειρά δικής του έμπνευσης, την οποία όμως θα πρέπει
να τηρήσει με αυστηρότητα σε όλη τη διάρκεια του
έργου, υπακούοντας σε συγκεκριμένους κανόνες. Ο
Σένμπεργκ θεωρούσε ότι η τεχνική αυτή θα βοηθούσε
τους συνθέτες να απελευθερώσουν τη φαντασία τους.
Βέβαιος για τις δυνατότητες του δωδεκαφθογγικού συστήματος, ισχυρίστηκε ότι χάρη σε αυτό, εξασφαλίζεται
η κυριαρχία της γερμανικής μουσικής για τα επόμενα
εκατό χρόνια.
Η αντίδραση του Σένμπεργκ στον τοξικό αντισιμητισμό,
την περίοδο μεταξύ των δύο μεγάλων πολέμων, είναι να
επανέλθει στην ιουδαϊκή θρησκεία. Στη συνέχεια, γράφει το ορατόριο «Η Κλίμακα του Ιακώβ», το μελόδραμα
«Μωϋσής και Ααρών» και «Ο Επιζών της Βαρσοβίας».
Ο Σένμπεργκ κατέφυγε στην Αμερική λόγω του ναζισμού. Εγκαταστάθηκε στην Δυτική Ακτή και ανέλαβε μαθητές για να μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά
του, αργότερα δίδαξε στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια,
στο Λος Αντζελες. Επηρέασε Αμερικανούς συνθέτες που
είδαν στο στυλ της σύνθεσής του, έναν ιδανικό τρόπο
έκφρασης. Τις δεκαετίες 1950 και 1960, πολλοί συνθέτες προσπάθησαν να διευρύνουν την επανάσταση του
Σένμπεργκ σε όλες τις μορφές της μουσικής.
Σήμερα, ο Σένμπεργκ μπορεί να θεωρηθεί ως ο Κάρλ
Μάρξ της μουσικής και όχι ως ο Μωϋσής, που οραματιζόταν ο ίδιος. Οι μαθητές του, Μπεργκ και Βέρνερ, που
έζησαν την ίδια χρονική περίοδο, συνέθεσαν μουσική
που εκφράζει την εποχή τους. Ακραίες συναισθηματικές
καταστάσεις, ψυχωτικά επεισόδια και βία είναι τα στοιχεία της εποχής τους. Ο Σένμπεργκ απελευθέρωσε το
τονικό σύστημα από τις συμβατικές προσδοκίες και προκάλεσε τους εραστές της μουσικής να μην εφησυχάζουν
από την πεποίθηση, ότι ωραίο είναι το αναμενόμενο.
Από το ομότιτλο βιβλίο τού
MICHAEL SAPIRO
μετάφραση Αλίκη Αρούχ-Μορδεχάι
20
σταματηστε
το αντι-ισραηλινο
«κυνηγι
»!
Ο ελληνο-ορθόδοξος ιερέας, πάτερ Γκάμπριελ Νάνταφ, ηγετικό μέλος της αρμένικης χριστιανικής
μειονότητας στο Ισραήλ, μίλησε μπροστά στην επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ενωμένων
Εθνών, σε μια ισχυρή ένδειξη υποστήριξης προς το εβραϊκό κράτος.
Παρά το ότι μίλησε μπροστά σε ένα σώμα, που
έχει αλλεπάλληλα καταδικάσει το Ισραήλ, πρόσφατα συγκάλεσε μια προκατειλημμένη επιτροπή, να ερευνήσει ισχυρισμούς «για εγκλήματα
πολέμου», κατά του Ισραήλ στη Γάζα. Σημειωτέον, ότι η επιτροπή αυτή, έχει επαινέσει στο
παρελθόν τις επιτυχίες της Χαμάς και της ISIS,
ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα.
«Στη Μέση Ανατολή, τα τελευταία 10 χρόνια,
100.000 χριστιανοί, δολοφονούνται κάθε χρόνο.
Αυτό σημαίνει ότι, κάθε 5 λεπτά ένας χριστιανός
δολοφονείται, εξαιτίας της πίστης του», ανέφερε
ο Νάνταφ. «Εκείνοι που μπορούν να ξεφύγουν
από τα χέρια των Μουσουλμάνων, τρέπονται σε
φυγή. Όσοι μένουν, ζουν σαν δεύτερης -αν όχι
τρίτης- κλάσης πολίτες, κάτω από τους Μουσουλμάνους ηγεμόνες».
Στη Μ. Ανατολή σήμερα, υπάρχει ένα κράτος,
όπου η χριστιανοσύνη, όχι μόνο δεν καταδιώκεται, αλλά της παρέχεται ελευθερία της έκφρασης, ελευθερία της λατρείας και ασφάλεια. Είναι
το Ισραήλ, το εβραϊκό κράτος. Το Ισραήλ είναι το
μόνο μέρος, όπου οι χριστιανοί στη Μέση Ανατολή είναι ασφαλείς».
Μιλώντας αμέσως μετά από μία συζήτηση για
«Τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Παλαιστίνη και
σε άλλα κατεχόμενα αραβικά εδάφη», ο Νάνταφ
είπε: «Είναι καιρός ο κόσμος να ξυπνήσει και να
αντιληφθεί, ότι εκείνοι που θέλουν να καταστρέψουν το εβραϊκό κράτος, υπογράφουν την
καταδίκη των τελευταίων ελεύθερων χριστιανών
στους Άγιους Τόπους».
Ηγέτες των λαών, εσείς που αναζητάτε την ειρήνη, βάλτε τέλος στο κυνήγι μαγισσών της
μόνης ελεύθερης χώρας στη περιοχή», είπε ο
Νάνταφ, πετώντας το γάντι στα πόδια της
ΕΑΔΕΕ.
Ο πάτερ Νάνταφ, με καταγωγή από τη Ναζαρέτ,
αρχιερέας της ελληνο-ορθόδοξης Εκκλησίας
στη Γιαφία, μία πόλη κοντά στη γενέτειρά του,
υποστήριξε μία στενή σχέση του Ισραήλ και των
υπηρεσιών των ισραηλινών Δυνάμεων Αμύνης,
για την ασφάλεια των χριστιανών πολιτών, παρόλη την αντίθεση της επίσημης ελληνο-ορθόδοξης εκκλησίας και Αράβων, μελών της Κνέσετ.
Η αντίθεση αυτή, έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις,
ώστε το ελληνο-ορθόδοξο πατριαρχείο στο Ισραήλ, του έχει απαγορεύσει την είσοδο στο Ναό
του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στη Ναζαρέτ
και τον έχει απειλήσει επανειλημμένα, ότι θα τον
απαλλάξει από τη θέση του στη Γιαφία.
Άραβες βουλευτές, τον έχουν επίσης καταδικάσει χαρακτηρίζοντάς τον «πράκτορα του σιωνισμού, που επιζητεί να διασπάσει τους Άραβες».
Ο Νάνταφ έχει αποκαλύψει, πως έχει απειληθεί
με βία ακόμα και με θάνατο, αλλά επιμένει ότι
αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο μέρος της ισραηλινο-χριστιανικής κοινωνίας.
«Νιώθουμε ασφάλεια στο κράτος του Ισραήλ»,
λέει ο Νάνταφ, «και νιώθουμε ότι είμαστε πολίτες αυτού του κράτους, με όλα τα δικαιώματα
και τις υποχρεώσεις που αυτό συνεπάγεται».
Το ταξίδι του πάτερ Νάνταφ στη Γένοβα, οργανώθηκε από το «Πρόσωπο του Ισραήλ», έναν
ιδιωτικό οργανισμό που προωθεί την εικόνα του
Ισραήλ διεθνώς.
Μετάφραση: Ισαάκ Β. Ελιέζερ
Πηγή: www.israelnationalnews.com
21
συνεντευξη
του Ronald
Lauder*
στον ΒΙΚΤΩΡΑ ΙΣΑΑΚ ΕΛΙΕΖΕΡ
Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που συμφωνήσατε να απαντήσετε στις ερωτήσεις μας και που δίνετε την ευκαιρία στους αναγνώστες μας, να μάθουν τις
θέσεις σας κατευθείαν από εσάς, μέσω του Άλεφ.
«Εβδομήντα χρόνια μετά την απελευθέρωση του Άουσβιτς και μιας διαρκούς μάχης ενάντια στον αντισημιτισμό, νεο-ναζί εκλέχθηκαν στην Ευρωβουλή, ενώ ο
αριθμός αντισημιτικών φαινομένων, αυξάνεται σε όλο
τον κόσμο. Πως εξηγείτε και πως αντιμετωπίζετε αυτή
την εξέλιξη;»
«Υπάρχει ένας ανησυχητικός αριθμός εξελίξεων σε αυτό
το θέμα και δεν πηγάζουν πάντα από την ίδια αιτία. Η οικονομική κρίση σε πολλές χώρες, έχει πυροδοτήσει ένα
κύμα εξτρεμισμού, ο οποίος σε κάποιες περιπτώσεις στοχεύει τους Εβραίους αλλά και άλλες μειονότητες, οι
οποίες λειτουργούν παραδοσιακά ως αποδιοπομπαίος
τράγος, όταν κάτι πάει στραβά. Η Ελλάδα είναι ένα παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Είναι σοκαριστικό το
ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει τόσα ακροδεξιά μέλη,
αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα είναι μειοψηφία.
Πρέπει να πολεμήσουμε αυτούς και τις γεμάτες μίσος
ιδεολογίες τους, πρέπει να δείξουμε στον κόσμο ότι αποτελούν κίνδυνο, πρέπει να κάνουμε κυβερνήσεις και κοινωνίες να υψώσουν το ανάστημά τους εναντίον τους. Σε
τελική ανάλυση, αυτή δεν είναι μια απειλή μόνο προς
τους Εβραίους ή προς άλλες μειονότητες, αλλά προς την
ελεύθερη, ανοιχτή και δημοκρατική κοινοπολιτεία μας.
Υπάρχουν κι άλλες παράμετροι, όπως η έξαρση του μουσουλμανικού εξτρεμισμού και τζιχαντισμού στην Ευρώπη.
Υπάρχει επίσης, η δαιμονοποίηση του Ισραήλ, η οποία
είναι διάχυτη σε μια άλλη μεριά της πολιτικής σκηνής,
την Άκρα Αριστερά. Μερικές φορές και αυτή είναι η ειρωνεία, αυτά τα δύο πάνε χέρι-χέρι».
«Πιστεύετε ότι η εβραϊκή ζωή στην Ευρώπη, βρίσκεται σε
κίνδυνο; Ποιά είναι η συμβουλή σας προς τους Εβραίους
της Ελλάδας και της Ευρώπης;»
«Αν καταφέρουμε να τις περιορίσουμε και να αντεπιτεθούμε σε αυτές τις απειλές, νομίζω ότι η εβραϊκή ζωή
στην Ευρώπη δεν βρίσκεται σε κίνδυνο, παρόλο που αποδέχομαι ότι τώρα, η διάθεση σε πολλά μέρη είναι ζοφερή.
Αλλά πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας, ότι υπήρξε
και εβραϊκή αναγέννηση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες,
μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος. Ποιός θα
το φανταζόταν αυτό, το 1989; Κι όμως συνέβη, γιατί θέλαμε να συμβεί. Με τον ίδιο χαρακτήρα, θα ξεπεράσουμε
την παρούσα κρίση. Στους προηγούμενους αιώνες, οι
Εβραίοι κατάφεραν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες και να
γίνουν πιο δυνατοί.
Ως Αμερικάνος Εβραίος, δεν θέλω να συμβουλεύσω τους
Έλληνες Εβραίους, αλλά νομίζω είναι σημαντικό να μείνουμε ενωμένοι ως κοινότητα, περήφανοι πολίτες της
χώρας μας, χωρίς να ντρεπόμαστε να μιλήσουμε, όταν
επιτίθενται κατά του Ισραήλ και να κτίζουμε συμμαχίες
με τον μη εβραϊκό κόσμο».
«Άλλος ένας πόλεμος για το Ισραήλ, μια νέα αιματοχυσία. Πιστεύετε ότι εξ ορισμού, το κράτος του Ισραήλ θα
συνεχίσει να είναι σε πόλεμο με τους γείτονές του; Πιστεύετε ότι ο λαοί θέλουν την ειρήνη, αλλά οι ηγέτες δεν
έχουν το θάρρος να το επιτύχουν με αμοιβαίους συμβιβασμούς;»
«Η παρούσα κατάσταση στη Μέση Ανατολή, είναι πραγματικά ανησυχητική και το Ισραήλ είναι περικυκλωμένο
από ασταθή κράτη, με ένοπλες συγκρούσεις να διεξάγονται όχι μακριά από τα σύνορά του. Επί πλέον, το Ισραήλ δέχθηκε την επίθεση της Χαμάς και δεν είχε άλλη
επιλογή, από την αντεπίθεση. Πάντα όμως, υπάρχει μια
αιτία για να είμαστε αισιόδοξοι: το Ισραήλ υπέγραψε συνθήκες ειρήνης με την Αίγυπτο, την Ιορδανία και με την
P.L.O. Οι συμφωνίες αυτές τηρήθηκαν, παρά τις όποιες
δύσκολες περιστάσεις. Και ναι, πιστεύω ότι οι πολιτικοί
ηγέτες, έχουν υποχρέωση να επιδείξουν την ηγεσία τους,
όταν πρόκειται να διασφαλιστεί η ειρήνη. Το πρόβλημα
είναι ότι, προς το παρόν, η παλαιστινιακή ηγεσία είτε δεν
επιθυμεί είτε δεν είναι ικανή, να οδηγήσει το λαό της σε
μία συμφωνία ειρήνης με το Ισραήλ. Απόδειξη αυτού,
είναι η πρόσφατη ομιλία του Μαχμούντ Αμπάς στα Ηνωσυνέχεια στη σελίδα 26
22
της ΑΝΑΤ MEIDAN
οι τραυματιοφορεις
των ισραηλινων αμυντικων δυναμεων
ζωες
Οι τέσσερις νοσηλεύτριες που έσωσαν ζωές, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Αιχμή προστασίας» (φωτό: Γκάντι Κάμπλο, Γιεοντιόθ Αχαρνόθ)
Οι προσπάθειες ανάνηψης μέσα σε κινούμενα τεθωρακισμένα, οι ασταμάτητοι πυροβολισμοί, το άρωμα καμένου στον αέρα: τέσσερις νοσηλεύτριες, οι
μοναδικές που υπηρέτησαν στη Γάζα για μεγάλη χρονική περίοδο, μιλάνε για
μέρες γεμάτες πόνο και περηφάνια.
Εκείνη τη φοβερή νύχτα, μόλις λίγες μέρες έπειτα από την ακύρωση των διακοπών της στο εξωτερικό και την επιστροφή της στο Ισραήλ, η επιλοχίας Γιονάτ Ντασκάλ, βρίσκεται στην άμμο της Γάζας και κοιτάζει τον ουρανό. Οι δέκα
τραυματίες στρατιώτες, στους οποίους είχε αναλάβει, τις τελευταίες ώρες,
να παράσχει την πρώτη ιατρική φροντίδα, επιτέλους είχαν διακομιστεί σε διάφορα νοσοκομεία εντός του Ισραήλ.
«Κοίταξα πάνω στʼ αστέρια και προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί»,
αναφέρει. «Είπα στον εαυτό μου ότι, σήμερα είναι Παρασκευή και θα ήμουν
μαζί με την οικογένειά μου για το Κιντούς, ή ότι ίσως, θα μπορούσα να είμαι
ακόμη και στο Μεξικό, όμως, αντί γιʼ αυτό είμαι στη Γάζα, στην εφεδρεία.
Ίσως έπρεπε να είμαι εκεί, για να παράσχω τις υπηρεσίες μου στους τραυματίες, παιδιά από το τάγμα μου, μόλις 18χρονών. Τι πρόλαβαν να κάνουν στη
ζωή τους;».
Ήταν η πρώτη φορά που συναντήθηκαν, από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος
και μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους. Οι τρεις γυναίκες που έκαναν τη θητεία
τους και η τέταρτη που ήταν έφεδρος, ήταν τμήμα της ομάδας νοσηλευτών
και οι μοναδικές γυναίκες, που υπηρέτησαν στη Γάζα για πολλές ημέρες, με την έναρξη της επιχείρησης
«Αιχμή Προστασίας».
Βρίσκονται ήδη πίσω, στις κανονικές επιχειρησιακές τους δραστηριότητες, όμως η θέα και οι μνήμες
της μάχες, είναι μαζί τους ακόμη. Η
Ταλ Σαχάρ, μπορεί ακόμη να μυρίσει το άρωμα καμένου, που αιωρείται στον αέρα της βόρειας Γάζας. Η
Γιονάτ Ντασκάλ, μπορεί ακόμη να
νιώσει το ταλκ μέσα στα πόδια της,
καθώς προέλαυνε βόρεια, με λίγους στρατιώτες. Η Νόαμ Νταν,
μπορεί ακόμη να ακούσει την πυροδότηση ενός αντιαρματικού πυραύλου και ο επαναλαμβανόμενος
συναγερμός για απαγωγή, ακόμη
αντηχεί στʼ αυτιά της Ταμάρ ΜπαρΙλάν.
Οι πολλοί τραυματίες που δέχτηκαν
τη νοσηλευτική φροντίδα αυτών
των γυναικών, τις θυμούνται
ακόμη, μαζί με τον πόνο, τις εγχειρίσεις και την αποκατάσταση, που
δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη για
αυτούς. Περισσότερο από καθετί
άλλο, οι τέσσερις νοσηλεύτριες
σκέφτονται όσους δεν χρειάστηκαν φροντίδα, όσους δεν επιβίωσαν.
«Την Κυριακή ήμουν στο Κότελ
(σ.μ.: το Δυτικό Τείχος) με το τάγμα
μου και είπαμε μια προσευχή ευχαριστίας», είπε η Νταν. Στη Γάζα ήταν
τόσες πολλές οι στιγμές του θανάτου, ώστε έπρεπε να ευχαριστήσω
το Θεό, που είμαι ακόμα ζωντανή.
Μόνο τότε συνειδητοποίησα, πόσο
τρομακτικά ήταν εκεί πέρα».
23
Η τρομακτική σιωπή πριν τα ουρλιαχτά
Η επιλοχίας Γιονάτ Ντασκάλ, 23 ετών από την Πτάχ Τικβά,
απολύθηκε από το στράτευμα, έχοντας τρεισήμισι έτη θητείας ως νοσηλεύτρια, στην ταξιαρχία Ναχάλ και ετοιμαζόταν να ξεκινήσει ένα ταξίδι διάρκειας τεσσάρων μηνών
στη Νότιο Αμερική. Τον Ιούλιο και αφού είχε φτάσει ήδη
στο Μεξικό, κατάλαβε από τα πολλά μηνύματα που της
άφησαν οι φίλοι και συνάδελφοί της στο στρατό, πως κάτι
σημαντικό συνέβαινε.
«Τηλεφώνησα στον ιατρό-αξιωματικό και τον άκουσα να
μου λέει πως έχουν αρχίσει να καλούν εφέδρους. Το ταξίδι μου θα διαρκούσε άλλον ένα μήνα και δεν ήμουν σίγουρη τι έπρεπε να κάνω. Μόλις κατάλαβα από τους
φίλους μου πως επρόκειτο να γίνει κάτι σοβαρό, είπα
στον εαυτό μου ότι ολόκληρη τη θητεία μου εκπαιδευόμουν για αυτό που θα γίνει στα αλήθεια και δεν υπήρχε
καμία περίπτωση να παραμείνω στο εξωτερικό, όταν αυτό
θα συνέβαινε», είπε η Ντασκάλ.
«Άλλαξα την ημερομηνία της πτήσης επιστροφής μου και
γύρισα στο Ισραήλ. Στη συνέχεια ανακάλυψα πως με
είχαν καλέσει αλλά η μητέρα μου δεν μου το είχε πει. Παραδέχτηκε ότι ήταν η πρώτη φορά που ήταν ευτυχισμένη,
γιατί δεν βρισκόμουν στο Ισραήλ. Η ευτυχία της δεν διήρκεσε για πολύ».
Η Ντασκάλ προσγειώθηκε στο Διεθνές Αεροδρόμιο Μπεν
Γκουριόν, μόλις μία μέρα μετά την έναρξη της χερσαίας
επιχειρήσεως των ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων στη
Γάζα και την επόμενη μέρα είχε παρουσιαστεί στα στρατεύματα της Νάχαλ στο νότο.
«Οι μισοί μού είπαν ότι ήμουν τρελή που γύρισα, ενώ οι
άλλοι μισοί μου είπαν ʻκαλά έκανεςʼ. Τοποθετήθηκα σε
μάχιμη μονάδα. Περπατούσαμε και μαζί κουβαλούσα όλο
τον ιατρικό εξοπλισμό καθώς και κράνος, αλεξίσφαιρο γιλέκο και το όπλο μου. Η πορεία δεν ήταν εύκολη. Υπήρχαν στιγμές, που έπιανα τον εαυτό μου να προσπαθεί
απεγνωσμένα, να αναπνεύσει.
Πηγαίναμε από σπίτι σε σπίτι, με ολόκληρο τον εξοπλισμό
στην πλάτη και δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να ξεκουραστεί. Δάγκωνα τα χείλη μου και συνέχιζα. Κάποιες
αστείες στιγμές τα παιδιά γελούσαν μαζί μου και μου έλεγαν πως, ήταν σαν να περπατάω από πανδοχείο σε πανδοχείο στην Νότια Αμερική. Ήμουν στη Γάζα για ακριβώς
μιάμιση εβδομάδα και πάλι άλλες 24 ώρες μέσα-έξω,
χωρίς τηλέφωνα και οποιαδήποτε επαφή με τον κόσμο.
Μόνο τις Παρασκευές σκεφτόμουν το σπίτι. Τον υπόλοιπο
χρόνο, ήμουν αποκλειστικά συγκεντρωμένη στο καθήκον
μου», αναφέρει.
Η Ντασκάλ είχε πολύ δουλειά να κάνει και ήταν συνεχώς
απασχολημένη. «Μία νύχτα ακούσαμε να γίνονται εκρήξεις. Είπαν στο ασύρματο, ότι είχαν εκτοξευτεί τρία αντιαρματικά βλήματα εναντίον των δυνάμεών μας και πως
υπήρχε ένας στρατιώτης σοβαρά τραυματισμένος. Μετά
από λίγα δευτερόλεπτα, είπαν πως ήταν νεκρός. Τότε άρχισαν τα νέα, να έρχονται στη σειρά: κι άλλος τραυματίας, κι άλλος. Εν τέλει, υπήρχαν οκτώ τραυματίες και
τότε μια τρομερή σιωπή ξεπήδησε από τον ασύρματο και
ακολούθησε η κραυγή: ʻχρειάζομαι νοσηλευτήʼ. Κατάλαβα πως βρισκόμουν μόνο μερικά μετρά από τους τραυματισμένους.
Υπήρχε ένα γιατρός μαζί μου, που δεν είχε πολύ-καταλάβει τι του συνέβαινε, αφού οι τραυματίες ήταν φίλοι του,
πήγαν στη μάχη και ο ίδιος ήταν σε κατάσταση σοκ. Τον
άρπαξα και του είπα, ότι καταλαβαίνω πως ήταν φίλοι του,
όμως είχαμε μπροστά μας μια περίπτωση με πολλούς
τραυματίες και μπορεί να μην καταφέρναμε να τους περιθάλψουμε όλους, όμως έπρεπε να προσπαθήσουμε όσο
το δυνατόν περισσότερο. Τον άκουσα να λέει: ʻόσο το δυνατόν περισσότερο, όσο το δυνατόν περισσότεροʼ και
κάπως συνήλθε από το σοκ.
Στο μεταξύ, οι στρατιώτες έβαλαν τους τραυματίες σε
φορεία, έτρεξαν μερικά μέτρα και μας τους έφεραν σε
ένα χώρο μεταξύ δύο κτιρίων, ενώ οι σφαίρες πέρναγαν
από πάνω μας. Βρέθηκα να τρέχω με το αλεξίσφαιρο γιλέκο μου και τον ιατρικό μου εξοπλισμό προς τον ένα
τραυματία, να σκύβω προς τη μεριά του, να ελέγχω, να
τον περιθάλπω και να κινούμαι προς τον επόμενο.
Ο πρώτος στρατιώτης που ήρθε προς το μέρος μου, ούρλιαζε από τον πόνο. Ένα από τα χέρια του είχε σχεδόν
κοπεί και ούρλιαζε: ʻτο χέρι μου έφυγεʼ. Τον ρώτησα το
όνομά του για να ελέγξω ότι είχε συναίσθηση και του είπα:
ʻμε λένε Γιονάτ και σου υπόσχομαι, πως όλα θα πάνε καλάʼ.
Με κοίταξε και μου είπε: ʻΤο ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά και
θα νικήσουμε στο τέλοςʼ. Εκείνη τη στιγμή, ήθελα μόνο
να τον αγκαλιάσω. Του έβαλα έναν αιμοστατικό επίδεσμο
και τότε έφτασε κι άλλος τραυματίας στρατιώτης, με
θραύσματα οβίδας στο μάγουλό του κι ακολούθησε και
τρίτος, που υπέφερε από σοβαρό τραύμα στο πόδι και στη
συνέχεια και τέταρτος, με θραύσματα οβίδας στο μάτι.
Έβλεπα τα δάκρυά του να τρέχουν στα μάγουλά του και
ήξερα πως πονούσε πολύ, αλλά αρνήθηκε να με αφήσει
να τον περιθάλψω. ʻΦρόντισε τους άντρες μου πρώτα και
μετά φροντίζεις και μέναʼ, μου είπε. Θυμάμαι πως συγκινήθηκα πολύ από αυτό που μου είπε, και σκέφτηκα ότι
ήταν πολύ ευγενικός.
Είχαμε πολλούς τραυματίες αλλά δεν υπήρχαν πολλοί
στρατιώτες να βοηθήσουν να τους μεταφέρουμε και όσοι
δεν είχαν τραυματιστεί έτρεχαν στο σπίτι, που βρίσκονταν οι τραυματίες, έβαζαν έναν στο φορείο και έφερναν
σε μας τον τραυματία για περίθαλψη. Εκείνες τις στιγμές,
κατάλαβα πως ήμουν μόνη μου και έβαλα όλους όσους
ήταν γύρω μου να βοηθήσουν, ασχέτως αν είχαν ιατρική
εκπαίδευση. Υπήρχε μεγάλη πίεση και κάποια στιγμή είπα:
ʻΝα πάρει! Είμαι μόνη μου. Χρειάζομαι νοσηλευτή, γιατρό
και όχημα!ʼ
24
Εντελώς απροσδόκητα, φτάνει, ως εκ θαύματος, ο υποδιοικητής της ταξιαρχίας και λέει: ʻυπάρχουν δύο οχήματα εδώ, με γιατρό και νοσηλευτή, που θα σε
βοηθήσουνʼ. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα ότι ο Θεός ήταν
μαζί μου στη Γάζα», είπε η Ντασκάλ. «Συνολικά, περιέθαλψα δέκα άντρες εκείνη τη νύχτα».
Πέντε μέρες μέσα σε ένα τεθωρακισμένο
Η λοχίας Ταμάρ Μπαρ-Ιλάν, είκοσι χρονών από τη Χάιφα,
φοράει τα δαχτυλίδια του γάμου των γονιών της, τακτικά.
Όταν μπήκε στη Γάζα, τα έβγαλε από τα δάχτυλά της και
τα πέρασε στην χρυσή αλυσίδα που φορούσε στο λαιμό
της. «Μου πέρασε μια σκέψη απʼ το μυαλό, ότι αν το τεθωρακισμένο πιάσει φωτιά από κάποιον όλμο και καώ, δεν
θα μπορούν να μου βγάλουν τα δαχτυλίδια, λόγω του οιδήματος και των φουσκάλων. Είμαι μια υποχόνδρια νοσηλεύτρια».
Η Μπαρ-Ιλάν, νοσηλεύτρια στα τεθωρακισμένα, μπήκε
στη Λωρίδα της Γάζας με μέλη από την πυροβολαρχία της
και ήταν μαζί τους, μέσα στο τεθωρακισμένο, για δώδεκα
μέρες. «Ήμουν η μοναδική γυναίκα ανάμεσα σε άντρες
αλλά δεν με πείραζε. Υπηρετούσαμε μαζί για δύο χρόνια
και τους ήξερα πολύ καλά. Ως νοσηλεύτρια, είμαι συνηθισμένη να ανήκω στη γυναικεία μειονότητα, όμως αυτή
τη φορά ήταν διαφορετικά. Δεν είχα ποτέ βρεθεί μέσα σε
ένα τεθωρακισμένο, που ρίχνει αντιαρματικά πυρά σε εχθρικό έδαφος».
«Στην αρχή δεν έφυγα από το τεθωρακισμένο, για πέντε
συνεχείς ημέρες. Ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν, το να
συμβεί κάτι στους στρατιώτες της πυροβολαρχίας και να
πρέπει να τους περιθάλψω. Η σκέψη να μη μπορέσω να
σώσω τη ζωή ενός στρατιώτη, ήξερα ότι θα με τρέλαινε.
Όταν το πράγμα αγρίεψε, θύμισα στον εαυτό μου, πως
έπρεπε να είμαι ισχυρή για χάρη τους».
Την τελευταία νύχτα μου στη Γάζα, ακούσαμε πυροβολισμούς και κάποιος φώναξε στον ασύρματο, νοσηλευτή.
Μπήκαμε γρήγορα στο τεθωρακισμένα, οδηγήσαμε λίγα
δευτερόλεπτα και είδαμε κάποιο τραυματία στρατιώτη
πάνω σʼ ένα φορείο. Είχε χτυπηθεί από ελεύθερο σκοπευτή και τα δυο του πόδια ήταν τραυματισμένα. Του
έβαλα γρήγορα αιμοστατικό επίδεσμο, κάλυψα τα τραύματά του, του έδωσα παυσίπονα και μέσα σε λίγα λεπτά
είχε διαμετακομιστεί στο νοσοκομείο με ελικόπτερο. Χειρίστηκα την περίπτωση με πολύ επαγγελματισμό και δεν
μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου».
Η επιλοχίας Νοάμ Νταν, 22 ετών, από την Ντιμόνα, κατά
τη διάρκεια της επιχείρησης εισήλθε στη Γάζα, μαζί με
στρατιώτες των τεθωρακισμένων, στα οποία και η ίδια
υπηρετούσε.
«Την πέμπτη μέρα της χερσαίας επιχείρησης, είπαν στον
ασύρματο ότι κάποιος είχε τραυματιστεί από πυρά ελεύθερου σκοπευτή. Κατευθυνθήκαμε με το τεθωρακισμένο
προς αυτόν και είδαμε έναν τραυματισμένο στρατιώτη,
με χλωμό πρόσωπο πάνω στο φορείο. Ο γιατρός που τον
εξέτασε, είπε πως ο ελεύθερος σκοπευτής τον είχε χτυπήσει στην περιοχή της καρδιάς και ότι έχανε το σφυγμό
του. Τσέκαρα το σφυγμό του και δεν ένιωσα τίποτα. Είπα
στον εαυτό μου ότι πρέπει να είναι καλά και ότι θα τον
επισκεφτώ στο νοσοκομείο σύντομα, ενώ άρχισα να του
κάνω μαλάξεις στην καρδιά.
Ήταν το πιο σκληρό πράγμα που είχα κάνει στη ζωή μου.
Το τεθωρακισμένο προχωρούσε και εγώ έκανα καρδιακές μαλάξεις. Θυμάμαι να είπα στον εαυτό μου πως, ότι
και αν γίνει, δεν θα σταματούσα, αν δεν μου έδινε σημεία
ζωής. Μέχρι ενός σημείου αντιλαμβανόμουν πως, οι προσπάθειες ανάνηψης δεν θα είχαν αποτέλεσμα, ωστόσο
δεν μπορούσα να σταματήσω. Ζήτησα από τον οδηγό του
τεθωρακισμένου, να πάει όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ήθελα
να φτάσω στη ζώνη εκκένωσης, πλησίον του φράκτη με
το Ισραήλ. Όταν φτάσαμε, ο γιατρός ανακοίνωσε το θάνατό του.
Τότε ήταν που ξέσπασα. Είπα στον εαυτό μου, πως αυτόν
τον άντρα έπρεπε να τον κλάψω. Είχε διακινδυνεύσει τη
ζωή του για μένα, για μας. Ξάπλωσα κάτω, δίπλα του και
έκλαψα. Τώρα, όταν μιλάω γιʼ αυτόν, βλέπω το ωχρό του
πρόσωπο μπροστά μου, νιώθω το κρύο από το σώμα του
και θυμάμαι πως ήταν δυνατός, με σώμα μαχητή. Ήταν
όμορφος άντρας».
Η Λοχίας Ταλ Σαχάρ, 22 ετών από το Τελ Αντασίμ, υπηρετεί σε μυστικές επιχειρήσεις, σε μονάδα της ισραηλινής Συνοριακής Αστυνομίας. Κατά τη διάρκεια της
επιχείρησης «Αιχμή Προστασίας», πήρε διαταγή να παρουσιαστεί στη Μάγκλαν, μια μονάδα των Ειδικών Δυνάμεων του Ισραήλ και να εισέλθει, μαζί με τη μονάδα, στη
Λωρίδα της Γάζας. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους στρατιώτες, αρνήθηκε να γράψει εκ των προτέρων κάποιο
αποχαιρετιστήριο γράμμα, ώστε για να μη γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία. «Κρέμασα μια φωτογραφία του
φίλου μου, δίπλα στη μεταλλική μου ταυτότητα και
ένιωσα πως έτσι παίρνω δύναμη», λέει.
«Ζυγίζω 50 κιλά. Το αλεξίσφαιρο γιλέκο που φορούσα και
ο εξοπλισμός που έφερα, ζύγιζαν συνολικά 40 κιλά και
δεν ζήτησα καμία βοήθεια. Αυτή είναι η δουλειά μου και
δεν υπάρχει κανένας λόγος, να μου συμπεριφέρονται οι
άλλοι διαφορετικά. Κάποια μέρα ακούσαμε μια μεγάλη
έκρηξη και εκκλήσεις για νοσηλευτή. Εντός τριών λεπτών, έφτασα με τον νοσηλευτή σε ένα νοσοκομειακό
κτίριο, που ήταν εκ των προτέρων παγιδευμένο με εκρηκτικά. Υπήρχε ένας στρατιώτης σοβαρά τραυματισμένος,
με ακρωτηριασμένο μερικώς το ένα χέρι, με τραυματισμένα και τα δύο πόδια και κυριολεκτικά καλυμμένος με
καπνό.
Μας είπε ότι δεν ένιωθε τα πόδια του και του υποσχέθηκα
ότι όλα θα πάνε καλά. Υπήρχαν πολλοί εκεί που υπέφεραν από την έκρηξη και κάποιοι αιμορραγούσαν ακατάσυνέχεια στη σελίδα 29
του RONALD LAUDER*
25
ποιος
θα υπερασπιστει
τους
Γιατί ο κόσμος σιωπά, ενώ οι χριστιανοί σφαγιάζονται στη
Μέση Ανατολή και την Αφρική; Στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουμε γίνει μάρτυρες διαδηλώσεων για την
τραγική απώλεια Παλαιστινίων, που έχουν χρησιμοποιηθεί ως
ανθρώπινες ασπίδες από τη Χαμάς, την τρομοκρατική οργάνωση που ελέγχει τη Γάζα. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
έχει πραγματοποιήσει έρευνες και εστιάζει την οργή του στο
Ισραήλ, επειδή αμύνεται απέναντι στις επιθέσεις της Χαμάς.
Αλλά η βάρβαρη σφαγή χιλιάδων επί χιλιάδων χριστιανών, αντιμετωπίζεται με σχετική αδιαφορία.
Η Μέση Ανατολή και τμήματα της κεντρικής Αφρικής, χάνουν
ολόκληρες χριστιανικές κοινότητες που έχουν ζήσει στην περιοχή ειρηνικά για αιώνες. Η τρομοκρατική οργάνωση Μπόκο
Χαράμ, έχει απαγάγει και σκοτώσει εκατοντάδες χριστιανούς
φέτος – αφού λεηλάτησαν την κυρίως χριστιανική πόλη
Γκουόζα, στην πολιτεία Μπόρνο, στη βορειοανατολική Νιγηρία, πριν από δύο εβδομάδες. Μισό εκατομμύριο χριστιανών
Αράβων έχουν εκδιωχθεί από τη Συρία κατά τη διάρκεια του
τριετούς και πλέον εμφυλίου πολέμου εκεί. Χριστιανοί έχουν
κυνηγηθεί και εκδιωχθεί, σε χώρες όπως ο Λίβανος και το
Σουδάν.
Οι ιστορικοί μπορούν να κοιτάξουν σε αυτό το χρονικό διάστημα και να αναρωτηθούν, αν έχουν χάσει τον προσανατο-
λισμό τους. Λίγοι δημοσιογράφοι έχουν ταξιδέψει
στο Ιράκ για να γίνουν μάρτυρες του ναζιστικού
τύπου κύματος τρομοκρατίας που εκτυλίσσεται στη
χώρα. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει μείνει
ως επί το πλείστον απαθής. Οι ηγέτες του κόσμου
φαίνεται να αναλώνονται με άλλα θέματα σε αυτό
το παράξενο καλοκαίρι του 2014. Δεν υπάρχουν νηοπομπές υποστήριξης και στολίσκοι που ταξιδεύουν
προς τη Συρία ή το Ιράκ. Και οι όμορφες διασημότητες και οι γηράσκοντες αστέρες της ροκ, γιατί
άραγε δεν ενεργοποιούν τις ανθρωπιστικές τους
κεραίες, για τη σφαγή των χριστιανών;
Ο Πρόεδρος Ομπάμα θα πρέπει να επαινεθεί για την
απόφασή του να αρχίσουν οι αεροπορικές επιδρομές, για να σωθούν οι δεκάδες χιλιάδες Γιαζίντι,
που είναι πιστοί σε μια πανάρχαια θρησκεία και ζουν
στο Βόρειο Ιράκ, που πολιορκείται από τους Σουνίτες φανατικούς μουσουλμάνους, της ISIS. Δυστυχώς όμως, οι αεροπορικές επιδρομές από μόνες
τους, δεν είναι αρκετές για να σταματήσουν αυτό
το τεράστιο κύμα τρομοκρατίας.
Το ισλαμικό κράτος στο Ιράκ και τη Συρία (ISIS) δεν
είναι μια χαλαρή συμμαχία από ομάδες τζιχαντιστών, αλλά μια πραγματική στρατιωτική δύναμη που
έχει καταφέρει να καταλάβει μεγάλο μέρος του
Ιράκ με ένα επιτυχημένο επιχειρησιακό μοντέλο,
που έχει αιχμή του δόρατος, την εν ψυχρώ δολοφονία. Χρησιμοποιεί χρήματα από τις τράπεζες και
τα καταστήματα χρυσού που έχει καταλάβει, έχοντας πια και τον έλεγχο πετρελαϊκών πόρων για να
χρηματοδοτήσει τη φονική μηχανή της, καθιστώντας την ISIS, ίσως την πλουσιότερη ισλαμική τρομοκρατική ομάδα στον κόσμο. Αλλά εκεί που
υπερέχει πραγματικά, είναι στις μεθόδους καταστολής των αντιπάλων, που ανταγωνίζεται τα όργια
του μεσαίωνα. Έχει ανελέητα στοχεύσει Σιίτες,
Κούρδους και χριστιανούς πολίτες του Ιράκ και της
Συρίας.
«Αποκεφάλισαν παιδιά και κάρφωσαν τα κεφάλια
26
συνέχεια από τη σελίδα 21
τους σε στύλους», είπε στο CNN ένας ΧαλδαίοςΑμερικανός επιχειρηματίας, που ονομάζεται Μάρκ
Άραμπο, περιγράφοντας μια σκηνή σε ένα πάρκο
της Μοσούλης. «Παιδιά αποκεφαλίζονται, μητέρες βιάζονται και πατέρες κρεμιούνται». Αυτή
την εβδομάδα, 200.000 Αραμαίοι, εγκατέλειψαν
την προγονική πατρίδα τους γύρω από τη Νινευή, αφού είχαν ήδη δραπετεύσει από την περιοχή της Μοσούλης.
Η γενική αδιαφορία για τα εγκλήματα της ISIS,
με τις μαζικές εκτελέσεις των χριστιανών και η
αποκλειστικότητα της ενασχόλησης με το Ισραήλ, δεν είναι απλά λάθος, είναι μια παγκόσμια
ανήθικη συμπεριφορά.
Σε μια ομιλία μου, ενώπιον χιλιάδων χριστιανών
στη Βουδαπέστη τον Ιούνιο, έδωσα μια ισχυρή
υπόσχεση. Όπως ακριβώς δεν θα μείνω σιωπηρός μπροστά στην απειλή του αυξανόμενου αντισημιτισμού στην Ευρώπη και στη Μέση
Ανατολή, έτσι δεν θα είμαι αδιάφορος μπροστά
στον πόνο των χριστιανών. Ιστορικά, τα πράγματα ήταν σχεδόν πάντα αντίστροφα: οι Εβραίοι
ήταν πολύ συχνά, η κυνηγημένη μειονότητα. Το
Ισραήλ ήταν από τις πρώτες χώρες, που έστειλαν βοήθεια στους χριστιανούς του Νότιου Σουδάν. Οι χριστιανοί μπορούν ελεύθερα να ασκούν
τη θρησκεία τους στο Ισραήλ, σε αντίθεση με το
τι συμβαίνει σε αρκετές χώρες της Μέσης Ανατολής.
Αυτός ο δεσμός μεταξύ των Εβραίων και των
χριστιανών, έχει μεγάλη σημασία. Μοιραζόμαστε
πολύ περισσότερα, από ό, τι οι περισσότερες
θρησκείες μεταξύ τους. Διαβάζουμε την ίδια
Βίβλο και μοιραζόμαστε τις ίδιες ηθικές αξίες.
Τώρα δυστυχώς, μοιραζόμαστε και τον πόνο: οι
χριστιανοί πεθαίνουν εξαιτίας των πεποιθήσεών
τους, επειδή δεν μπορούν να αμυνθούν και
επειδή ο κόσμος είναι αδιάφορος στο δράμα
τους.
Οι καλοί άνθρωποι πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να σταματήσει αυτό το αποκρουστικό κύμα βίας. Δεν είμαστε ανίσχυροι. Το
γράφω αυτό, ως πολίτης της ισχυρότερης στρατιωτικής δύναμη στη γη (ΗΠΑ). Το γράφω αυτό,
ως ένας Εβραίος ηγέτης, που νοιάζεται για τους
χριστιανούς αδελφούς του.
Ο εβραϊκός λαός καταλαβαίνει πολύ καλά τι μπορεί να συμβεί, όταν ο κόσμος σιωπά. Αυτή η εκστρατεία θανάτου, πρέπει να σταματήσει.
Πηγή: THE NEW YORK TIMES, 19.8.2014
μένα Έθνη, που ήταν γεμάτη κατηγορίες κατά του Ισραήλ».
«Ασχολείστε για πολλά χρόνια με τον παγκόσμιο εβραϊσμό και
τον αντισημιτισμό. Τι θα απαντούσατε σε ένα Εβραιόπουλο, που
θα σας ερωτούσε απλά: «γιατί μας μισούν; Γιατί πρέπει να μαχόμαστε, αντί να ζούμε ήρεμα και ειρηνικά;»
«Δεν υπάρχει μια καλή απάντηση, σε αυτό το ερώτημα. Οι έμποροι μίσους, οι φαύλοι αντισημίτες, είναι μια μικρή μειονότητα
αλλά επηρεάζουν την αντίληψη των ανθρώπων και προφανώς,
προκαλούν σε εμάς τους Εβραίους, προβλήματα. Η απλή απάντηση είναι: δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να επιδιώκουμε και
να αγωνιζόμαστε, για ένα καλύτερο κόσμο. Οι Εβραίοι έχουν αντιμετωπίσει διωγμούς στη διάρκεια πολλών αιώνων και ο αντισημιτισμός ήταν σταθερή παράμετρος της ύπαρξής μας. Ίσως
μπορούμε να παρηγορηθούμε από το γεγονός ότι, πολλοί αντισημίτες είναι ζηλωτές πολλών επιτυχιών μας. Και αυτό σχετίζεται, τόσο με το εβραϊκό κράτος, όσο και με τη Διασπορά. Θα
πρέπει να είμαστε περήφανοι για ό, τι έχουμε κατορθώσει, παρά
τις αντιξοότητες».
«Μετά από τόσα χρόνια φιλανθρωπίας και ηγεσίας του Παγκόσμιου Εβραϊσμού, θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τις πιο
ευτυχισμένες και τις πιο δυσάρεστες στιγμές, όλων αυτών των
χρόνων;»
«Οι πιο ευτυχισμένες στιγμές: όταν βλέπω τα πρόσωπα των παιδιών, που ανάβουν τα κεριά και τραγουδούν τραγούδια του Σαμπάτ, σε χώρες όπου, δύο ολόκληρες γενιές Εβραίων, δεν
επιτρεπόταν να ασκήσουν τη θρησκεία τους. Αυτή η εικόνα, χωρίς
αμφιβολία, ήταν μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές που έζησα.
Να βλέπω τη χαρά και την περηφάνια στα μάτια των γονέων τους.
Γεγονός είναι, ότι έχω ζήσει άφθονες στιγμές ευτυχίας, στη διάρκεια του φιλανθρωπικού μου έργου. Πιστεύω ότι υπάρχει μια
αιτία, για το ότι οι Εβραίοι φέρονται να ενισχύουν φιλανθρωπικά
ιδρύματα και να βοηθούν τους ομοθρήσκους τους. Είναι αυτό που
μας φέρνει όλους μαζί, ως ένα λαό και αισθάνομαι πολύ τυχερός
που είχα τη δυνατότητα να βοηθήσω, σε τόσες πολλές περιπτώσεις, που άξιζαν αυτή την βοήθεια. Δυσάρεστες στιγμές; Καμία».
«Και τέλος κύριε Πρόεδρε, ποιο είναι το όραμά σας για το κράτος του Ισραήλ και για τον παγκόσμιο εβραϊσμό;»
«Μπορεί να χαρακτηριστώ ως «αιώνια αισιόδοξος», αλλά ακόμη
ελπίζω ότι μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ του Ισραήλ και των
Παλαιστινίων, μπορεί να επιτευχθεί στα επόμενα χρόνια. Αυτό,
θα μπορούσε να προκαλέσει μια νέα δυναμική για ολόκληρη τη
Μέση Ανατολή. Θα μπορούσε να δείξει σε λαούς στον μουσουλμανικό κόσμο, ότι το Ισραήλ μπορεί να είναι συνεργάτης
τους και όχι εχθρός τους.
Σε ό, τι αφορά στον παγκόσμιο εβραϊσμό, ελπίζω ότι θα επικεντρωθούμε περισσότερο στις θετικές πλευρές της ύπαρξής μας,
αντί να αμυνόμαστε απέναντι σε απειλές, όπως αυτές του αντισημιτισμού. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε, ότι οι μελλοντικές
γενιές Εβραίων θα απολαμβάνουν ασφάλεια και ευημερία, σε
οποιοδήποτε μέρος του κόσμου ζουν».
*Ο Ronald Lauder είναι Πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου.
27
ο μοχλος
της νεας
Ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ
σε τηλεοπτική εκπομπή
εβραιοφοβιας
Μια επίκαιρη συνέντευξη του φιλόσοφου, πολιτολόγου και ιστορικού των ιδεών, Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ
στον Ρίτσαρντ Μπέλετ, για τα ιδεολογικά, κοινωνιολογικά και πολιτικά ερείσματα του αντισημιτισμού
στην Γαλλία και την Ευρώπη, που εμφανίζεται με τον μανδύα του «αντισιωνισμού».*
Το σύνθημα «Θάνατος στους Εβραίους», που ακούστηκε
το προηγούμενο σαββατοκύριακο [σ.σ. 20 Ιουλίου 2014]
στο προάστιο Σαρσέλ [του Παρισιού] και οι επιθέσεις
κατά των συναγωγών, σας εξέπληξαν;
Για να πω την αλήθεια, όχι. Η απάντηση που νομίζω είναι
πιο κοντά στα γεγονότα, είναι η ακόλουθη: η Γαλλία δεν
έγινε ή δεν ξανάγινε αντιεβραϊκή, αλλά υπάρχει μία αντιεβραϊκή Γαλλία, μέσα στη σημερινή Γαλλία. Δεν παρατηρείται πλέον ένα ρητά «αντισημιτικό» κίνημα, που να
χρησιμοποιεί δημοσίως, ως σημαία, τον αντισημιτισμό.
Παρατηρείται όμως, η ύπαρξη αντιεβραϊκών κινητοποιήσεων, που αγγίζουν ιδιαίτερα ορισμένους κοινωνικούς
και πολιτισμικούς κύκλους. Σε κάθε περίπτωση, η στράτευση στην «παλαιστινιακή υπόθεση», με τα διφορούμενά της, εμφανίζεται ως ο πρωταρχικός μοχλός της
νέας εβραιοφοβίας η οποία, από την επομένη του πολέμου των Έξι Ημερών (Ιούνιος 1967), μέχρι τη δεύτερη ιντιφάντα (που ξεκίνησε τέλος Σεπτεμβρίου του 2000),
συγκροτήθηκε αργά, πάνω στη βάση ενός αυξανόμενου
εξισλαμισμού του πολέμου, κατά του Ισραήλ και του
«σιωνισμού». Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, το
μίσος κατά των Εβραίων εκφέρεται μέσω του ριζοσπαστικού ή απόλυτου αντισιωνισμού, μείγμα συστηματικής
εχθρότητας έναντι του Ισραήλ, όποια και αν είναι η πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησής του και αποκλειστικής
συμπόνιας για τους Παλαιστινίους, ό, τι κι αν αυτοί κάνουν (περιλαμβανομένων των τρομοκρατικών ενεργειών). Στο εξής, ο απροϋπόθετος φιλοπαλαιστινισμός,
είναι ο πρωταρχικός παράγοντας του μίσους κατά των
Εβραίων στον κόσμο. Γιʼ αυτό και δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε, ενώπιον των φιλοπαλαιστινιακών διαδηλώ-
σεων, που έγιναν τις τελευταίες ημέρες και οι οποίες ξυπνούν και αποκαλύπτουν τα εβραιόφοβα πάθη […]
Μπορούμε να μιλάμε για έναν, α λα γαλλικά, αντισημιτισμό; Πώς να τον ορίσουμε, τι ιδιαίτερο, τι μοναδικό έχει;
Τι κομίζει;
Προτιμώ, αντί για «νέο αντισημιτισμό» να μιλώ, για «νέα
εβραιοφοβία» ή για νέα αντιεβραϊκή αντίληψη. Σε αυτό
το νέο ιδεολογικό πλαίσιο, οι Εβραίοι δεν δαιμονοποιούνται πλέον ως «Σημίτες», αλλά ως «σιωνιστές». Ο στόχος των νέων αντιεβραίων είναι ο αφανισμός του
εβραϊκού κράτους, στο πέρας μιας διαδικασίας απονομιμοποίησης και εγκληματοποίησής του. Αυτό που προσιδιάζει στη Γαλλία σήμερα, απορρέει από το γεγονός ότι
εδώ, συνυπάρχουν οι πιο πολυάριθμοι εβραϊκοί και μουσουλμανικοί πληθυσμοί στην Ευρώπη. Η νέα αντιεβραϊκή
βουλγκάτα, που εγκαθιδρύθηκε για τα καλά στη Γαλλία
και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μπορεί να συνοψισθεί
στην άρθρωση τριών χαρακτηριστικών, που αποδίδονται
στους «Εβραίους» ή στους «σιωνιστές»: πρώτον, είναι
«κυρίαρχοι» στη Δύση («κατέχουν τα πάντα», «έχουν την
εξουσία», «κατευθύνουν την Αμερική»), δεύτερον, είναι
«ρατσιστές», κυρίως στη Μέση-Ανατολή, όπου συμπεριφέρονται «όπως οι ναζί» με τους Παλαιστίνιους, θύματα
μιας εν εξελίξει «γενοκτονίας», τρίτον, ασκούν μία σκοτεινή ισχυρή επιρροή και συνωμοτούν παντού σε όλον
τον κόσμο: οργάνωσαν τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, εξωθούν σε πόλεμο (ο δεύτερος πόλεμος του
Ιράκ είναι το φρούτο μιας «αμερικανο-σιωνιστικής συνωμοσίας», θέλουν να κηρύξουν προληπτικό πόλεμο
κατά του Ιράν και γενικότερα, χειραγωγούν τη διεθνή
πολιτική). Αυτό το σύνολο θεμάτων κατηγορίας και αρ-
28
νητικών στερεοτύπων, εγγράφεται σε μία κοσμοαντίληψη δομημένη από τον ανταγωνισμό των θυμάτων, η
οποία επιτρέπει να ταυτοποιεί «τον Εβραίο» ή «τον σιωνιστή», ως τον αντίζηλο, τον απατεώνα και τον εχθρό.
Κατηγορούμενοι ότι, μονοπωλούν καταχρηστικά το στάτους του θύματος και κατά συσχετισμό, ότι συσκοτίζουν
την ύπαρξη άλλων θυματικών ομάδων, οι Εβραίοι κατασκευάζονται ως ένας λαός-δήμιος, επονείδιστα εκναζισθείς, επί των οποίων επικεντρώνεται η εχθρότητα. Και
ο εβραϊκός λαός επιλέγεται, διότι έχει ήδη αποτελέσει
το αντικείμενο παραληρηματικών κατηγοριών, μέσα
στην ιστορία. Το μίσος κατά των Εβραίων σήμερα, είναι
ισχυρά ιδεολογικοποιημένο, ωστόσο δεν είναι ρητό.
Γιατί δεν εμφανίζεται στον δημόσιο χώρο, παρά με τη
μορφή τοξικών διακηρύξεων κατά του Ισραήλ και «του
σιωνισμού» ή «των σιωνιστών».
Αυτός ο αντισημιτισμός, οξυμένος από την κατάσταση
στην Γάζα, δεν είναι και έκφραση μιας πελώριας ενόρμησης, που αισθάνονται νέοι μουσουλμανικής προέλευσης, οι οποίοι ζουν σε περιφερειακές συνοικίες, χωρίς
εργασία, περιθωριοποιημένοι και χωρίς καμία προοπτική
για το μέλλον;
Μπορούμε να διακρίνουμε σήμερα τρεις Γαλλίες, οι
οποίες είναι ταυτοχρόνως ξένες και εχθρικές, οι μεν στις
δε: την αστεακή Γαλλία των παγκοσμιοποιημένων ελίτ,
την περιφερειακή Γαλλία των λαϊκών τάξεων (που περιλαμβάνει σημαντικό τμήμα των λεγόμενων μεσαίων τάξεων) και τη Γαλλία των προαστίων (των «λαϊκών
συνοικιών»), όπου συγκεντρώνονται οι πληθυσμοί που
προέρχονται από τη μετανάστευση. Το αίσθημα αλλοτρίωσης προσβάλλει ιδιαίτερα τους πολίτες, που κατοικούν στην περιφερειακή Γαλλία και κατανοούν τους
εαυτούς τους, πριν από όλα ως Γάλλους. Αυτό το αίσθημα αλλοτρίωσης, αποτελεί ασφαλώς ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα της ψήφου, υπέρ του Εθνικού Μετώπου.
Το μίσος κατά του καπιταλισμού και της χρηματιστικής
οικονομίας, συντηρούμενο από Δεξιούς και Αριστερούς
δημαγωγούς, μεταφράζεται συχνά σε μίσος κατά των
Εβραίων - αυτοί οι τελευταίοι εμφανίζονται να δίνουν
ένα πρόσωπο στο «ανώνυμο και περιπλανώμενο κεφάλαιο». Όσο για τον πληθυσμό των προαστίων, του οποίου
η κουλτούρα είναι μουσουλμανική και η νεολαία ισχυρά
πληττόμενη από τη σχολική αποτυχία, την ανεργία και
την κοινωνική περιθωριοποίηση, αυτός είναι ιδιαίτερα
ευαίσθητος στην αντισιωνιστική προπαγάνδα και στην ισλαμιστική κατήχηση, όπου το μίσος κατά των Εβραίων
παίζει μείζονα ρόλο. Πολλοί νέοι, προερχόμενοι από τη
μουσουλμανικής κουλτούρας μετανάστευση, τρέφουν
μια ισχυρή μνησικακία κατά των Εβραίων ως τέτοιων, οι
οποίοι, κατʼ αυτούς, «κατευθύνουν τα πάντα» και «πιάνουν όλες τις θέσεις», καθώς και έναντι εκείνων που θε-
ωρούν «Γαλάτες», τους «εκ καταγωγής Γάλλους», από
τους οποίους αισθάνονται ότι έχουν απορριφθεί, ή ότι
γίνονται αντικείμενο διακρίσεων και τους οποίους θεωρούν υπεύθυνους, των κοινωνικών τους αποτυχιών.
Έτσι, η εβραιοφοβία και η γαλλοφοβία αλληλο-αναμειγνύονται, τροφοδοτώντας μία εξεγερσιακή κουλτούρα,
που εκφράζεται με φραστικές ή φυσικές επιθέσεις,
καθώς και με βίαιες διαδηλώσεις. Το ιδεολογικό δηλητήριο, που χύνεται στην κοινή γνώμη, αγγίζει ιδιαίτερα
ορισμένους «νέους των προαστίων», οδηγώντας τους να
πιστεύουν ότι, όλα επιτρέπονται. Η απουσία ορίων στις
εκφράσεις του μίσους και της μνησικακίας, συντηρείται
και ενισχύεται από την πίστη ότι η «παλαιστινιακή υπόθεση», είναι η υπέρτατη υπόθεση, μία απόλυτη υπόθεση,
ικανή να δικαιολογεί τα πάντα, να μεταμορφώνει τα
πάντα, περιλαμβανομένων των τρομοκρατικών ή τζιχαντιστικών μορφών «αντίστασης» στον «σιωνισμό», τέρας
δαιμονοποιημένο […]
Πώς να καταπολεμηθεί αυτό το δηλητήριο; Ανησυχείτε;
Ανησυχώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν η
Χαμάς έδωσε οργανωτική φιγούρα στον εξισλαμισμό της
«παλαιστινιακής υπόθεσης». Στο άρθρο 13 του χάρτη
της, (18 Αυγούστου 1988), αναφερόταν ότι: «Δεν θα
υπάρξει λύση στην παλαιστινιακή υπόθεση, παρά μόνο
με την τζιχάντ». Αυτός ο τζιχαντικός εξισλαμισμός, είχε
ως αποτέλεσμα να μετασχηματίσει μια πολιτική και εδαφική σύγκρουση σε ατελεύτητο πόλεμο, τρεφόμενο από
εθνοτικο-θρησκευτικά πάθη, που απαγορεύουν την αναζήτηση του συμβιβασμού, ο οποίος μόνος αυτός, μπορεί
να εγγυηθεί μία μη πρόσκαιρη ειρήνη μεταξύ των
Εβραίων και των Αραβομουσουλμάνων. Αυτή η ειρήνη,
είναι η αναγκαία προϋπόθεση για έναν αποτελεσματικό
αγώνα, κατά του τωρινού αντιεβραϊκού κύματος. Οι
ερευνητές, οι πανεπιστημιακοί και γενικότερα οι διανοούμενοι μπορούν, αντί να αγανακτούν και να καταδικάζουν με τελετουργικό τρόπο, να αναλύουν την
πολύπλοκη και εξελισσόμενη σημερινή εβραιοφοβία, με
στόχο να ταυτοποιήσουν τις αιτίες της, οι οποίες είναι
πολλαπλές και σε διάδραση μεταξύ τους. Η νέα εβραιοφοβία, χαρακτηρίζεται κυρίως από την πλανητική της
διάδοση, που την κάνει να χάνει μεγάλο μέρος των εθνικών της χαρακτηριστικών. Έτσι, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί ένα αυστηρά εθνικό πρόγραμμα αγώνα, κατά
των νέων μορφών του μίσους εναντίον των Εβραίων.
Μετάφραση: Ανδρέας Πανταζόπουλος
THE BOOKSʻ JOURNAL, 21 Αυγούστου 2014
*Μια συντομευμένη εκδοχή αυτής της συνέντευξης, δημοσιεύθηκε στην
εφημερίδα Le Journal du dimanche, στις 26/7/2014.
τεχνης σχολια-βιβλιο
29
Ρετροσπεκτίβα
Αβραάμ Β. Γεοσούα
συνέχεια από τη σελίδα 24
σχετα. Δεν σκέφτηκα τον εαυτό μου, έκανα αυτό
που έπρεπε: καρδιοαναπνευστική ανάνηψη, σταθεροποίηση και εκκένωση, σε περιοχή με κάποιο σχετικό καταφύγιο.
Όταν έφυγα από τη Γάζα είδα στο Facebook μία
ανακοίνωση, που έγραφε: ʻΙσραηλινοί ξυπνήστε,
κοιτάξτε τι γίνεται στη Γάζαʼ. Θύμωσα τόσο πολύ,
που δεν μπορούσα να συγκρατηθώ και να μην απαντήσω. Έγραψα πως ήμουν μέσα σε νοσοκομείο στη
Γάζα, που είχε εκ των προτέρων παγιδεύσει με
εκρηκτικά η Χαμάς με σήραγγα που είχε διανοίξει
ακριβώς από κάτω του. Έγραψα επίσης, ότι περιέθαλψα τους τραυματισμένους στρατιώτες μας.
Αυτές οι δηλώσεις, με έκαναν να θυμώσω πολύ.
Η πιο σκληρή στιγμή, ήταν όταν έφυγα από τη Γάζα
και είδα τις φωτογραφίες των νεκρών, μεταξύ των
οποίων και του εικοσάχρονου που πάλευα να σώσω.
Τι ακριβώς κάναμε εκεί; Πολεμούσαμε, ώστε το Ισραήλ να μπορεί να ζει ειρηνικά».
Πηγή: www.cohen.gr
Με μεγάλη χαρά σας περιμένουμε όλους
στο σχολείο μας, την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2014 από τις 11.00 π.μ. μέχρι τις 5.00
μ.μ., για να γιορτάσουμε όλοι μαζί το μεγάλο
Μπαζάρ του Χανουκά!
Ελάτε να διαλέξετε δώρα για τα αγαπημένα
σας πρόσωπα, να απολαύσετε τον καφέ σας,
να γευτείτε νόστιμες σπιτικές λιχουδιές και
να δοκιμάσετε την τύχη σας στα απίστευτα
δώρα του λαχνού!
Και όπως πάντα, τους μικρούς μας φίλους
θα τους περιμένουν πολλές εκπλήξεις και
μετά τις 12.00, το καλλιτεχνικό εργαστήρι,
που θα φιλοξενήσει τις δημιουργίες τους!
Σας περιμένουμε όλους!
Οι κυρίες της Κοινότητας
Η Σχολική Επιτροπή
Ο Γιαΐρ Μόζες, ένας καταξιωμένος Ισραηλινός σκηνοθέτης στη δύση της ζωής του,
φτάνει στο Σαντιάγκο ντε
Κομποστέλα, μαζί με τη γερασμένη ηθοποιό και πρώην
μούσα του, την Ρουθ, για να
παραστεί σε ένα αναδρομικό
αφιέρωμα στο έργο του.
Για έναν ανεξήγητο, ύποπτο λόγο, έχουν επιλεγεί γιʼ
αυτή τη ρετροσπεκτίβα, μόνον οι πρώτες, νεανικές
ταινίες του Μόζες, αυτές που είχε γυρίσει σε συνεργασία με τον πρώην σεναριογράφο του, με τον
οποίο είναι μαλωμένος εδώ και τριάντα χρόνια. Πάνω
από το κρεβάτι του, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, ο
Μόζες ανακαλύπτει το αντίγραφο ενός αινιγματικού
πίνακα με τίτλο «Ρωμαϊκή ευσπλαχνία» (Caritas Romana), που παριστάνει μια νέα γυναίκα να θηλάζει
έναν ηλικιωμένο φυλακισμένο.
Πως και γιατί βρίσκεται τώρα, αυτός ο πίνακας στο
δωμάτιό του; Και ποιος κινεί τα νήματα αυτής της παράξενης ρετροσπεκτίβας; Καθώς ξετυλίγονται στην
οθόνη οι σκηνές από τις παλιές ταινίες του, θραύσματα αναμνήσεων και απωθημένα συναισθήματα,
κατακλύζουν τον γηραιό σκηνοθέτη. Ο Μόζες, ως
άλλος προσκυνητής, θα ξεκινήσει μια αναδρομή στο
χρόνο, έναν απολογισμό των πεπραγμένων του, όχι
για να κλείσει τα κιτάπια του αλλά για να βρει έναν
τρόπο να διορθώσει, ίσως, τα πράγματα και να μην
απαρνηθεί την επιθυμία, τη λαχτάρα για δημιουργία,
για αγάπη, για ζωή, «στον λίγο χρόνο που του απομένει». Οδηγός του σε αυτή την αναζήτηση, θα είναι
ο Δον Κιχώτης.
Βάζοντας σε εξέχουσα θέση την τέχνη και το συναρπαστικό ερώτημα, κατά πόσον η ζωή και η τέχνη
είναι συγκοινωνούντα δοχεία που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοτροφοδοτούνται, ο Γεοσούα
υπογράφει άλλο ένα εξαιρετικά τολμηρό, βαθιά ανθρώπινο και γενναιόδωρο σε νοήματα μυθιστόρημα,
με τη χαρακτηριστική, απαράμιλλη μυθοπλαστική
του δεινότητα.
Πηγή: biblionet.gr
Η «Ρετροσπεκτίβα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις,
2014, σε μετάφραση της Μάγκυ Κοέν. Το βιβλίο τιμήθηκε
με το βραβείο Medicis Etranger, 2012.
30
τεχνης σχολια - βιβλια
«Νομίζω την
έλεγαν Έστερ»
Κάτια Πετροφσκάγια*
Η Κάτια, γεννημένη και μεγαλωμένη στο
σοβιετικό
Κίεβο, ανακαλύπτει ότι προέρχεται από μια εβραϊκή
οικογένεια, που είχε τις ρίζες της
στη Βιέννη. Μέσα από τις μνήμες
των γονιών της, από ταξίδια στα
μέρη όπου έζησαν οι πρόγονοί της
και από εξονυχιστική έρευνα στα
αρχεία, επιχειρεί να ανασυνθέσει
την οικογενειακή ιστορία, όπως
αυτή εξελίχθηκε και διαμορφώθηκε, μέσα από τις καταστροφές
του 20ού αιώνα.
Ψηφίδα-ψηφίδα, φιλοτεχνεί τα πορτρέτα άγνωστων συγγενών -ένας
επαναστάτης, που πήγε με τους
μπολσεβίκους, ένας φυσικός που
εξαφανίστηκε στις σοβιετικές εκκαθαρίσεις, ένας ήρωας πολέμου,
ένας άνεργος που πυροβόλησε
έναν Γερμανό διπλωμάτη στη
Μόσχα- και κυρίως, πολλών δασκάλων κωφάλαλων παιδιών που ίδρυσαν ορφανοτροφεία σε διάφορες
ευρωπαϊκές πόλεις, και γιαγιάδων
με ονόματα λουλουδιών, που έχασαν τα λογικά τους. Και ύστερα,
όταν οι Γερμανοί μπήκαν στο Κίεβο,
μιλάει για τις ιστορίες εκείνων που
εξοντώθηκαν στο Μπάμπι Παρ ή
αλλού, όπως η προγιαγιά που έμεινε
πίσω και τουφεκίστηκε, χωρίς να
αφήσει ούτε το όνομά της.
Ένα μοντέρνο σπονδυλωτό μυθιστόρημα, που αφηγείται με τρυφερότητα και χιούμορ τη ζωή μιας
οικογένειας στην Ανατολική Ευρώπη και την Ρωσία, μέσα στη δίνη
των γεγονότων του εικοστού
αιώνα.
*Μετάφραση, Καρίνα Λάμψα και Παυλίνα
Δηράνη.
«Με ξένη ταυτότητα»
Καρiν Τουiλ*
Ο Σαμ Ταχάρ,
δικηγόρος που
έχει εγκατασταθεί στη
Νέα Υόρκη,
έχει τα πάντα:
δύναμη, δόξα, πλούτο, εξουσία,
γοητεία. Η επιτυχία του όμως, πηγάζει από ένα ψέμα. Η εικόνα που έχει
δημιουργήσει για τον εαυτό του,
στηρίζεται στην ταυτότητα ενός
άλλου, του καλού του φίλου από τα
παλιά, Σαμουήλ Μπαρόν, Γάλλου
επίδοξου συγγραφέα με εβραϊκές
καταβολές, που φυτοζωεί σε ένα
υποβαθμισμένο προάστιο έξω από
το Παρίσι.
Είκοσι χρόνια πριν, όταν ο Σαμ
ζούσε στο Παρίσι, το μήλο της έριδος γιʼ αυτόν και τον Σαμουήλ ήταν
η Νίνα, η οποία τελικά επέλεξε να
μείνει στο πλευρό του πιο αδύναμου. Αν της προσφερόταν όμως μια
νέα ευκαιρία, τι θα έκανε; Η συνάντηση των τριών αυτών προσώπων
θα είναι καταλυτική. Γιατί, όπως
λέει και μια εβραϊκή παροιμία, «με
το ψέμα μπορείς να φτάσεις μακριά, δεν μπορείς όμως ποτέ να επιστρέψεις».
Ένα συγκλονιστικό βιβλίο, όπου η
ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου
προβάλλει και αναδεικνύει τις ανθρώπινες αδυναμίες, τις μικρότητες, τις διακρίσεις, την εξαπάτηση,
τη σκληρότητα της καθημερινότητας και τον ωμό ρατσισμό.
*Μετάφραση του βιβλίου από τα γαλλικά, Σοφία Διονυσοπούλου.
«Τόμας Μαν,
οι τρείς κρίσιμες μέρες»
Μπρίτα Μπέλερ*
Από το 1933,
μετά την
άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ο Τόμας
Μαν αυτοεξορίζεται στην Ελβετία,
μαζί με την Εβραία σύζυγό του και
τα παιδιά τους. Το καθεστώς παγώνει τα περιουσιακά του στοιχεία στη
Γερμανία, αλλά τα έργα του δεν ρίχνονται στις πυρές, που οργανώνει
ο Γκέμπελς. Οι γέφυρες με την πατρίδα δεν έχουν κοπεί οριστικά, κι
εκείνος ελπίζει ότι θα εξακολουθήσει να εκδίδει τα βιβλία του στην
Γερμανία και ότι δεν θα χάσει το
γερμανόφωνο κοινό του. Είναι,
εξάλλου, ο μεγαλύτερος εν ζωή
Γερμανός συγγραφέας και θεωρείται από πολλούς, ως «η φωνή του
έθνους». Μοιραία όμως, το 1936, ο
Τόμας Μαν οδηγείται σε μια κρίσιμη
απόφαση.
Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, η Μπρίτα Μπέλερ αναπλάθει,
όσα εύγλωττα αποσιωπά ο συγγραφέας, στα προσωπικά του ημερολόγια. Επί τρεις μέρες, ο Γερμανός
νομπελίστας ταλαντεύεται, αν θα
πρέπει να πάρει ανοιχτά θέση κατά
των ναζί. Κατατρύχεται από αμφιβολίες και φόβους. Όσο σκέφτεται
την κατάστασή του, τόσο συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται αντιμέτωπος
με μια επιλογή. Θα πρέπει σύντομα
να αποσαφηνίσει τη στάση του,
ακόμα κι αν οι συνέπειες για τον
ίδιο, την οικογένειά του αλλά και το
έργο του, θα είναι απρόβλεπτες.
*Μετάφραση του βιβλίου από τα ολλανδικά, Μαργαρίτα Μπονάτσου.
του ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗ
31
ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ
Η ιστορικός Άννα Μαρία Δρουμπούκη, ερευνά στο βιβλίο της - την επεξεργασμένη εκδοχή της διδακτορικής
διατριβής της - τη λειτουργία των μνημείων (μουσείων,
νεκροταφείων, τόπων μαρτυρίου), σε συνδυασμό με τη
συλλογική μνήμη και τη διαχείρισή της. Επιδιώκει να
φωτίσει τις αθέατες πλευρές, να αποκαλύψει εκείνο που
συνειδητά ή μη αποκρύπτεται, να πει απλούστερα την
αλήθεια. Και η αλήθεια γίνεται πολύ πειστικότερη όταν,
όπως εδώ, ερευνάται σε δύο κυρίως περιοχές: των θυμάτων και των θυτών, δηλαδή
στη Γερμανία και στην Ελλάδα.
Το βιβλίο της χωρίζεται σε τρία μέρη: το πρώτο μέρος φέρει τον τίτλο «Μνήμη, ανάμνηση, μνημεία: θεωρητικές συμβολές και αναπαραστάσεις του παρελθόντος». Στο
δεύτερο μέρος υπάρχουν ορισμένα εξαιρετικά κεφάλαια, όπου συνδυάζεται η ιστορική έρευνα και η προσωπική εμπειρία. Αφορούν τα κυριότερα στρατόπεδα θανάτου
της χιτλερικής Γερμανίας, που επισκέφθηκε η ίδια: το Μπούχενβαλντ, το Ράβενσμπουργκ, το Ζαξενχάουζεν, το Νταχάου, το Μπέργκεν Μπέλσεν, το Μαουτχάουζεν.
Στο τρίτο μέρος «Διαιρεμένες μνήμες και μετασχηματισμοί της μνήμης», η συγγραφέας τονίζει κι ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα: την πολιτική αντιποίνων που εφάρμοσαν οι δυνάμεις Κατοχής, για την οποία πολύ λίγα έχουν ειπωθεί με νηφάλιο πνεύμα
και εμπεριστατωμένα.
Όλες οι χώρες, δίνουν τις δικές τους μάχες της μνήμης. Επομένως, η ιδέα της συγγραφέως να επεκτείνει την έρευνά της, όχι μόνο στους τόπους του μαρτυρίου και
στα μουσεία εθνικής αντίστασης αλλά και στα στρατιωτικά νεκροταφεία, υπήρξε
εξαιρετική και πολύ πρωτότυπη, πράγμα που είναι εμφανές στο τελικό αποτέλεσμα
και στον τρόπο με τον οποίο συνέθεσε τα ντοκουμέντα της.
Έχει εξαιρετική σημασία, το πώς η ίδια η Γερμανία αντιμετώπισε το ναζιστικό παρελθόν της, από το τέλος του πολέμου ως σήμερα. Το πώς εισέπραξε την ήττα, τι
επίδραση είχε στον γενικό πληθυσμό το λεγόμενο «αίσθημα ενοχής», πώς από τις
δίκες των εγκληματιών πολέμου και την αποναζιστικοποίηση, η χώρα πέρασε στη
δεκαετία του 1960, και τι διαμάχες, προβλήματα και κρίσεις συνειδήσεως προκάλεσε […]
Λέμε συχνά πως η ατομική μνήμη είναι επιλεκτική. Αλλά αυτό ισχύει και για τη συλλογική μνήμη, όπως τη διαχειρίζονται κατά καιρούς και κατά την περίσταση οι κυβερνήσεις ή όπως την αντιμετωπίζουν παράπλευρα συστήματα εξουσίας (κόμματα
και ΜΜΕ λ.χ.). Τα μνημεία της λήθης είναι μια εμπεριστατωμένη και διαφωτιστική
μελέτη, που συμβάλλει σημαντικά, όχι μόνο στη γνώση μας για την Κατοχή αλλά
και στον τρόπο με τον οποίο προσλαμβάνουμε, μια από τις οδυνηρότερες περιόδους της ιστορίας μας.
ΤΟ ΒΗΜΑ, 01.06.2014
Τα «Μνημεία της λήθης. Ίχνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε Ελλάδα και Ευρώπη», της Άννας
Μαρίας Δρουμπούκη, κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Πόλις, 2014, με πρόλογο του Χάγκαν
Φλάισερ.
ΣΥΜΒΑΛΛΩ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ
Τα παιδιά μας χρειάζονται
την αμέριστη βοήθειά μας
για παροχή
υψηλού επιπέδου παιδείας
στο Σχολείο μας
Η αλληλεγγύη προς τους
αναξιοπαθούντες
ομοθρήσκους μας,
είναι ιερό χρέος μας
Η συνέχιση των παραδόσεων
που διατηρούν
ζωντανό το λαό μας
οφείλουμε να είναι
διαρκές μέλημά μας
ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΙΣΦΟΡΑ ΠΕΤΣΙΑ
ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΙ
Η Επιτροπή Πέτσια
Author
Document
Category
Uncategorized
Views
0
File Size
2 353 KB
Tags
1/--pages
Report inappropriate content