close

Вход

Log in using OpenID

Ağ Toplumu ve Öğrenme - Akademik Bilişim Konferansları

embedDownload
Ağ Toplumu ve Öğrenme: Bağlantıcılık
Aras BOZKURT
[email protected]
Özet
Web, internet, bilgi ve iletişim teknolojileri günümüzde hem bireylerin hem de toplumların doğasını etkilemekte ve yeniden
şekillendirmektedir. Bu dönüşümün bir sonucu olarak, eğitim alanında paradigma değişimi yaşanmış ve yeni pedagojik
yaklaşımlara ihtiyaç duyulmuştur. Bu ihtiyaca bir yanıt olarak, bağlantıcılık (connectivism) yaklaşımı George Siemens ve
Stephen Downes tarafından ortaya atılmıştır. Bağlantıcılık, 21. Yüzyıl dijital bilgi çağında ağlar üzerinde öğrenmeyi
açıklayan bir öğrenme kuramıdır. Bu çalışmada alanyazın araştırmasına dayalı olarak bağlantıcılık kavramı tartışılmış ve
bağlantıcı yaklaşım farklı açılardan açıklanmıştır.
Anahtar kelimeler: Bağlantıcılık, ağ toplumu, küreselleşme ve öğrenme.
Abstract
Web, internet, information and communications technologies have been affecting and re-shaping the nature of both
individuals and societies. As a result of this transformation, a paradigm shift has been witnessed in education and new
pedagogical approaches has been needed. As a response to these needs, connectivism was coined by George Siemens and
Stephen Downes. Connectivism is a learning theory that explains learning on networks in 21st century digital information
age. Based on a literature review, this paper discusses and explains connectivism from different perspectives.
Keywords: Connectivism, network society, globalisation and learning.
1.
GĠRĠġ: KÜRESELLEġME
21. yüzyılda ortaya çıkan gelişimi ve dönüşümü açıklayan
kavram küreselleşme olarak karşımıza çıkmaktadır.
Küreselleşme, zaman ve mekan bağlamında sınırların
kalktığı, değerlerin evrenselleştiği, toplumların ve
kültürlerin birbirine benzediği süreci anlatmak için
kullanılan bir kavramdır. Küreselleşmenin ne olduğunu en
iyi anlatan ifadelerden birisi McLuhan [1] tarafından
ortaya atılan “küresel köy” kavramıdır. McLuhan’a [2]
göre teknolojiyle ortaya çıkan araçlar, insan uzuvlarının
ve duyularının erişimini arttıran parçalardır. Bu
düşünceye göre yeni teknolojiler insanların algılama ve
erişim seçeneklerini arttırmaktadır. Bu noktadan hareketle
tüm dünyayı kablolu ve kablosuz teknolojilerle birbirine
bağlayan ağların, tıpkı bir sinir sistemi gibi tüm dünyayı
kapsayacak şekilde insanların erişimini arttıran bir yapı
olduğunu ve dolayısıyla dünyanın küresel köy’e
dönüştüğünü
söylemek
mümkündür.
Toplumsal
değişimlerin merkezine teknolojiyi koyan bakış açısıyla
günümüzü anlamaya çalıştığımızda, toplumun maddi ve
kültürel değerlerinin gelişen teknolojilere dayalı olarak
değiştiği görülmektedir. Dijital bilgi çağında ise
küreselleşmenin farklı dinamikleri olmasına karşın, bilgi
ve iletişim teknolojilerinin ve özellikle internet ve Web
teknolojilerine dayalı ağların hem niceliksel hem de
niteliksel olarak dünyamızı değiştirdiğini ifade etmek
mümkündür.
2.
AĞ TOPLUMU
Ağ toplumu kuramı, Castells [3] tarafından ortaya atılan
ve yeni dünya düzenini ağların şekillendirdiğini ifade
eden bir yaklaşımdır. Yeni teknolojilerle ağların gücü
artmakta ve ağ toplumu düşüncesi günlük hayatımıza
işleyen bir kavram olarak karşımıza çıkmaktadır.
Günümüz ağ toplumu, ağlar üzerine kurulmuş bir ilişki ve
etkileşim sistemini yaygın ve yoğun bir şekilde
kullanmaktadır.
Castells’e
[4]
göre,
toplumun
enformasyonu elde ederek bilgiye dönüştüreceği ortam
olan ağların büyüklüğü ve derinliği, o toplumun diğerleri
arasında edineceği yerin bir göstergesi olacaktır. Bu
noktada, bilgi ve bilgiye erişebilme küreselleşen dünyada
rekabet edebilme ve hayatta kalabilmenin anahtarıdır.
Ağ toplumu düşüncesi sadece post modern bakış açısıyla
yeni dünya düzenini açıklamamakta; aynı zamanda
toplumu oluşturan bireylerin karakteristik yapılarında
meydana gelen değişimleri, dünyayı anlama biçimlerini
ve yeni iletişim biçimlerinin ortaya çıktığını işaret
etmektedir.
Yeni teknolojilerle yeni iletişim şekillerinin ortaya
çıkması bilginin çabuk üretilip, paylaşılıp, aynı hızda
tüketildiği; bilginin ömrünün kısaldığı ve bilgiye
ulaşmanın bilginin kendisinden daha önemli olduğu dijital
bilgi çağının başlamasına neden olmuştur. Bu çağda
bilginin işlevi de bu bağlamda anlam kazanmıştır.
Küreselleşen dünyanın bakış açısına göre bilgi güçtür ve
Akademik Bilişim 2014, 5-7 Şubat 2014, Mersin Üniversitesi, Mersin
yönetir, bilgiye sahip olan bilgiyi yönetir ve dolayısıyla
güce sahip olur.
3.
KÜRESELLEġME VE EĞĠTĠM: YAġAMBOYU
ÖĞRENME
Küreselleşen dünyada eğitim, sürekli öğrenmeyi, bilgiyi
bilmeyi, bilgili olmayı, bilgiyi üretmeyi, bilgi ile
yaşamayı sağlayan bir süreçtir Bilgi toplumunda,
bireylerin yaratıcı, sorgulayıcı, düşünen ve üretebilen
insanlar olmaları beklenmektedir. Günümüzde, artık
bilginin doğrudan bireye aktarılması değil, bireyin gerek
duyduğu bilgilere nasıl ve hangi yollara ulaşacağının
öğretilmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Bu yüzden,
üzerinde konuşulan önemli bir kavram da öğrenmeyi
öğrenmedir. Birey, nasıl öğreneceğini bilirse, kendisi için
gerekli bilgilere en uygun yollardan ulaşabilir [5].
Öğrenmeye yönelik anlayışın değişmesi yaşamboyu
öğrenme kavramının önem kazanmasına neden olmuş ve
öğrenme hayatın her aşamasında süren bir yaşam biçimi
olarak insanların hayatında yerini almıştır.
4.
WEB, ĠNTERNET VE AĞLAR: DĠJĠTAL EKO
SĠSTEM
Dijital bilgi çağında ortaya çıkan Web ve internet bilginin
oluşması, saklanması, erişilmesi ve yayılması konusunda
bilinen tüm tanımların yeniden yapılmasına neden
olmuştur. Tek yönlü iletişimin olduğu Web 1.0’dan sonra
çift yönlü iletişimin mümkün olduğu ve kullanıcıların
kendilerinin içerik oluşturabildikleri Web 2.0 bir platform
olarak karşımıza çıkmıştır. Web 2.0 servis ve araçları
kullanıcılarına otonomluk ve bağımsızlık sağlayan,
işbirliği ve katılımı ve en önemlisi iletişim ve etkileşim
seçeneklerini arttıran bir yapı olarak, eşsiz deneyimler
yaşayabilmemize olanak sağlayan bir eko sistem olarak
ortaya çıkmaktadır.
McLoughlin ve Lee [6], günümüz bireylerin ağlar
üzerinde bilgi üretmekle kalmayıp, aynı zamanda bilgiyi
tükettiklerine işaret etmekte; ağlar üzerinde bireylerin
pasif roller yerine artık aktif rolleri de aldığına işaret
etmektedir. Bir platform olarak Web 2.0, kolektif bilgiyi
toplayıp işlemekte ve küresel bir beyin gibi çalışmaktadır
[7]. Ortaya küresel bağlamda herkesin erişimine açık bilgi
çıkmakta, bilgiyi tüm insanlığın ortak bir malı olarak
insanlığın hizmetine sunmaktadır.
Küreselleşmenin, ağ toplumunun ve ağların paradigma
değişikliğine yol açtığı günümüzde yaşam boyu öğrenme
anlam ve önem kazanmış; bilgi küreselleşmenin önemli
tetikleyicilerinden ve dinamiklerinden birisi olarak ortaya
çıkmıştır. Yaşamboyu öğrenmenin bir yaşam biçimine
dönüştüğü günümüzde öğrenme, öğretim kurumlarının
dört duvar arasında sunduğu bir hizmet olmaktan çıkmış,
ağlar üzerinde dağıtık bir yapıya bürünmüştür.
Dolayısıyla bilgi ve iletişim teknolojilerinin, özellikle
ağlar ve ağlara dayalı teknolojilerin insan hayatına yön
verdiği, şekillendirdiği dijital bilgi çağında dağıtık bilgiye
ulaşmayı ve öğrenmeyi açıklayan yeni öğrenme
yaklaşımlarına yönelik bir gereksinim doğmuştur.
5.
TEKNOLOJĠ VE PARADĠGMA DEĞĠġĠKLĠĞĠ
Geleneksel öğrenme kuramları (davranışçı, bilişsel ve
yapılandırmacı) öğrenme sürecini açıklayan üç temel
öğrenme kuramıdır. Davranışçı yaklaşım öğrenmeyi
mekanik süreçlerle açıklarken, bilişsel yaklaşım
öğrenmeyi
içsel
süreçlerle
açıklamaya
çalışır.
Yapılandırmacı yaklaşım ise deneyimler sonucu ortaya
çıkan öğrenmeye odaklanır. Geleneksel kuramlar
öğrenmenin
bilişte
gerçekleştiğini
vurgulayarak
öğrenmenin biyolojik bir süreç olduğunun altını çizerler.
Dijital bilgi çağında bilginin geçerliliği, doğruluğu ve
yaşam süresi kısalmakta [8, 9], buna karşın bilginin
miktarı katlanarak artmaktadır [10]. Dolayısıyla doğru ve
güncel bilgiye erişebilmek, ikincil veya gereksiz bilgiyi
filtreleyebilmek [9] başka bir ifadeyle önemli ve önemsizi
ayırt edebilmek, dijital bilgi çağında öğrenenlerin sahip
olması gereken en önemli becerilerdendir. Bağlantıcılığın
ortaya çıktığı dijital bilgi çağında öğrenmeye yönelik bazı
eğilimler ise şu şekilde sıralanabilir [11]:







Birçok öğrenen hayatları boyunca muhtemelen
alanların dışında farklı ve çeşitli alanlara doğru
yöneleceklerdir.
İnformal (yarı yapılandırılmış) öğrenme eylemi,
öğrenme deneyimimizin önemli bir parçasıdır.
Formal
(yapılandırılmış)
öğrenme
artık
öğrenmenin çoğunluğunu oluşturmamaktadır.
Öğrenme eylemi; öğrenme toplulukları, kişisel
ağlar ve işimizle ilgili görevleri tamamlamamız
gibi farklı yollarla gerçekleşmektedir.
Öğrenme bir ömür boyu süren, devamlı bir
süreçtir. Öğrenme ve iş ile ilgili etkinlikler artık
birbirinden ayrı değil, çoğu durumda aynıdırlar.
Teknoloji beyinlerimizi (düşünce şekillerimizi)
değiştirmektedir. Kullandığımız araçlar düşünme
şeklimizi tanımlamakta ve şekillendirmektedir.
Örgütler (topluluklar) ve bireylerin her ikisi de
öğrenen organizmalardır. Bilgi yönetimine artan
ilgi bireysel ve örgütsel öğrenme arasındaki
bağlantıyı açıklayan bir kurama olan gereksinimi
vurgulamaktadır.
Daha önceleri öğrenme kuramlarıyla açıklanan
birçok süreç (özellikle bilişsel bilgi işleme
süreci) artık teknolojiyle desteklenebilmekte
veya yerini teknolojiye bırakmaktadır.
Ne (know what) ve nasıl (know how) bilgisi,
artık
ihtiyaç
duyulan
bilginin
nerede
Akademik Bilişim 2014, 5-7 Şubat 2014, Mersin Üniversitesi, Mersin
bulunabileceğini tanımlayan nerede
where) bilgisiyle tamamlanmaktadır
(know
Yeni teknolojilerin eğitim alanında bir paradigma
değişimine yol açtığı mutlaktır. Teknolojiyle yaşanan bu
paradigma değişikliği “neden bağlantıcılık” sorusuna
verilebilecek bir cevap olarak karşımıza çıkmaktadır.
6.
BAĞLANTICILIK
DĠJĠTAL
BĠLGĠ
KURAMI
(CONNECTIVISM):
ÇAĞININ
ÖĞRENME
Bağlantıcılık, dijital çağın öğrenme kuramı olarak [11]
ağlar üzerinde öğrenmeyi açıklayan bir yaklaşımdır [12].
Bağlantıcılık üç farklı düşüncenin bileşiminden doğar:
Bunlar, kaos teorisi (chaos theory), ağların önemi
(importance of networks), karmaşa ve düzenin karşılıklı
ilişkisi şeklindedir (the interplay of complexity and selforganization) [11, 13, 14]. Günümüzde nitel (Eski yunan
filozofisi) ve nicel bilgiye (Rönesans filozofisi) ek olarak
“dağıtık bilgi” (Distributed knowledge) üçüncü bir tür
olarak ortaya çıkmıştır [15] ve bağlantıcılık, ağlar
üzerinde bağlar kurarak bilginin anlamlandırılma
süreciyle ilgilidir. Bağlantıcı yaklaşıma göre hemen
hemen her şey bir düğüm olabilir. Düğümlerin bir araya
gelmesi ağı oluşturur. Düğümlerin arasındaki bağlantı ne
kadar güçlüyse, bilgi akışı da o kadar güçlü olur. Ağ bir
kez oluşturulunca bilgi bir alandan diğerine akar.
Düğümlerin bir araya gelmesiyle oluşan ağ, daha büyük
bir ağın düğümü olabilir [16]
Bağlantıcılığa göre bilgi ağlar üzerinde dağıtıktır ve
öğrenme ağları oluşturabilme ve ağlar arasında
gezinebilme becerisiyle ilgilidir [17]. Bağlantıcılığa göre
öğrenme bireyin ağlar ve ağlar üzerinde yer alan bilgi
kaynaklarıyla etkileşimi sonucu oluşur. Bağların gücü ve
etkileşimin düzeyi öğrenmenin büyüklüğünü belirler.
Ağlar üzerindeki otonom, öz-yönelimli ve öz-yönetimli
bağlantıcı öğrenenler, kendi öğrenme ihtiyaçlarına göre
kendi öğrenme çevrelerini yaratırlar.
Bağlantıcı yaklaşımda öğrenenlerin bilgiyi aktarmak
yerine, ağlar aracılığıyla bilginin kaynağı ile iletişime
geçip doğrudan teması söz konusudur. Bağlantıcılığı
savunanlar, bilginin öğretenden öğrenene aktarılmasıyla
olamayacağını, bunun yerine katılımın önemli olduğunu,
bilginin bireylerin öğrenme kaynaklarıyla aktif etkileşimi
sonucu oluşabileceğini savunur [18] Bağlantıcılığın
prensipleri ise aşağıdaki gibidir [11]:



Öğrenme ve bilgi, fikirlerin çeşitliliğinde yatar.
Öğrenme, belirli düğümlerin veya bilgi
kaynaklarının bağlanma sürecidir.
Öğrenme, insan dışı uygulamalarda (durum veya
ortamlarda) gerçekleşebilir.





Öğrenme kapasitesi, şu anda bilinenden daha
önemlidir.
Öğrenmenin devamlılığını sağlamak için bağları
devam ettirmeli ve beslemeliyiz.
Alanlar, fikirler ve kavramlar arasındaki bağları
görebilmek temel beceridir.
Tüm bağlantıcı öğrenme etkinliklerinin amacı
doğru, güncel bilgidir.
Karar verme sürecinin kendisi bir öğrenme
sürecidir. Neyin öğrenileceğine karar vermek ve
yeni bilginin anlamı, değişen gerçekliğin bakış
açısına göre değişebilir. Şu anda doğru olan,
enformasyon ortamında kararlarımızı etkileyen
değişikliklerden dolayı yarın yanlış olabilir.
Downes [19, 20], bağlantıcılık yaklaşımının prensiplerini
kullanan çevrimiçi bir ortamın otonomi (autonomy),
çeşitlilik (diversity), açıklık (openness), bağlanmışlık
(connectedness) ve etkileşim (interactivity) özelliklerini
göstereceğini ifade etmektedir. Otonomi, öğrenene
nerede, ne zaman, nasıl, kiminle ve hatta ne öğreneceği
konusunda karar verebilmesine olanak sağlar. Çeşitlilik
popülasyonun heterojen bir yapıda olmasını ifade eder.
Bu şekilde düşünce bazında da çeşitlilik yaşanır. Açıklık
kavramı her açıdan açıklığı ifade eder. Açıklık, öğrenenin
tüm süreç boyunca hiçbir engel ile karşılaşmamasıdır.
Bağlanmışlık ve etkileşim ise otonomi, çeşitlilik ve
açıklık öğelerini mümkün kılan özelliklerdir.
Siemens [11], metaforik bir örnekle bilgi ve bilgiye erişim
sağlanmasını şu şekilde açıklamaktadır. Bilgiye dayalı bir
ekonomide, bilginin akışının sağlandığı kanallar
endüstriye dayalı bir ekonomide önem arz eden petrol
borularına benzetilmektedir. Bu örneğe göre petrol
boruları, içindeki petrolden (içerikten) daha önemlidir.
Yani bilgiye erişebilmeyi sağlayan kanallar bilginin
kendisinden daha önemlidir çünkü bu kanallar güncel ve
doğru bilgiye ulaşabilmeyi sağlayan araçlarıdır. Yarın için
neye ihtiyacımız olacağını bilme becerisi bugün
bildiğimizden daha önemlidir. Bilgi, gelişip evrildikçe,
ihtiyaç duyulana erişebilmek öğrenenin mevcut durumda
sahip olduğu bilgiden daha önemlidir. Bilgiye ihtiyaç
duyulduğunda ancak ihtiyaç duyulan bilginin nerede
olduğu
bilinmediğinde,
öğrenme
ihtiyacını
karşılayabilecek kaynaklara bağlanabilmek yaşamsal bir
beceridir.
Geleneksel öğrenme kuramları öğrenmenin nasıl
gerçekleştirildiğine önem verirken, öğrenilen bilginin
değerini göz ardı etmektedirler [11]. Davranışçı, bilişsel
ve yapılandırmacı yaklaşımlar öğrenmenin nasıl
gerçekleştiğini açıklayabilen, ancak teknolojinin öğrenme
sürecini baskın bir şekilde etkilemediği zamanlarda
geliştirilen öğrenme kuramlarıdır. Bahsedilen bu kuramlar
Akademik Bilişim 2014, 5-7 Şubat 2014, Mersin Üniversitesi, Mersin
insan varlığı dışında öğrenmenin nasıl gerçekleştiğini
açıklamakta yetersiz kalmakta ve ihtiyaç duyulan güncel
ve doğru bilginin önemini öğrenme sürecinde ele
almamaktadır. Ortaya çıkan bu boşluğu ise bağlantıcı
yaklaşım doldurmaktadır.
Bağlantıcılığı diğer öğrenme kuramlarından ayıran
özelliklerden birisi de bağlantıcılığın düşünme şeklidir.
Bağlantıcı yaklaşımda öğrenme geleneksel yaklaşımlarda
olduğu gibi bir zincir halinde aşamalı değildir. Geleneksel
öğrenme yaklaşımları doğrusal düşünürken, bağlantıcı
yaklaşım bir ağ gibi düşünür [21]. Öğrenenler, bilgiye
erişir, anlamlandırır ve içselleştirir. Geleneksel öğrenme
yaklaşımlarının sahip olduğu sınırlılıklardan birisi de
örgütsel öğrenme biçimini açıklamakta yetersiz
kalmasıdır [11]. Bağlantıcılık, öğrenmeyi bireysel ve
örgütsel olarak açıklamaktadır. Buna karşın geleneksel
öğrenme kuramları öğrenmeyi bireyin biliş düzeyinde ele
almakta, toplulukların örgütsel öğrenme biçimini
açıklamamaktadır.
Bağlantıcılık düşüncesinin yansımaları öğrenme üzerine
odaklı olmasına ve ağlar üzerinde öğrenmeyi
açıklamasına karşın, bağlantıcı düşünce hayatın birçok
farklı alanında görülebilir [11]. Bağlantıcılık sadece ağlar
üzerinde öğrenmeyi değil, bireyin ağlar üzerinden
iletişime geçme ve örgütsel davranışı da açıklayabilen bir
yaklaşımdır. Dünyanın farklı yerlerinde son yıllarda
ortaya çıkan birçok toplumsal hareket incelendiğinde,
bireylerin bağlantıcı bir tavırla iletişime ve bu
iletişimlerinin
sonucunda
eyleme
geçtikleri
görülmektedir. Dolayısıyla bağlantıcılık sadece pedagojik
değil, sosyolojik ve psikolojik olarak olay ve olguları
açıklayabilen bir yaklaşımdır.
7.
SONUÇ
Bağlantıcılık, George Siemens ve Stephen Downes
tarafından ortaya atılan dijital çağda ağlar üzerinde hem
bireysel hem de örgütsel öğrenmeyi açıklayan yeni bir
öğrenme kuramıdır. Bağlantıcılık, geleneksel öğrenme
kuramlarının dijital çağda ağlar üzerinde öğrenmeyi
açıklamakta yetersiz kaldığını, dolayısıyla bağlantıcılığın
bir ihtiyaç olarak ortaya çıktığını ifade etmektedir.
Bununla beraber, bağlantıcılık geleneksel öğrenme
kuramlarını göz ardı eden bir yaklaşım değildir.
Bağlantıcılık,
geleneksel
öğrenme
ortamlarında
davranışçı, bilişsel ve yapılandırmacı gibi geleneksel
yaklaşımların işe koşulabileceğini ifade ederken ağlar
üzerinde bireysel ve örgütsel öğrenmeyi bağlantıcılığın
açıklayabildiğini ileri sürmektedir.
Bağlantıcılık bir sistem yaklaşımıdır. Düğümler bir araya
gelerek ağları oluşturur. Her ağ kendinden daha büyük bir
ağın düğümü olabilir veya benzer şekilde o ağın
içerisindeki bir düğüm başka bir ağ olabilir. Bağlantıcı
düşüncede ağların bu yapısıyla oluşma şekli kaotik ve
aynı zamanda sistemlidir. Ağların yapılanma şekli
doğadaki sistem düşüncesiyle bu noktada benzerlik
göstermektedir ve doğrusal bir yapılanmaya sahip
geleneksel öğrenme kuramlarının aksine ağlar üzerinde
yer alan öğrenenler için doğal ağ düşüncesini benimseyen
daha doğru ve bilindik bir öğrenme modelidir. Öğrenen
kendi gereksinim ve ihtiyacına göre öğrenme ortamını
geliştirip ağlara bağlanabilmektedir. Ağların sınırı
öğrenenin ağlar üzerinde ne kadar ilerlemek istediğiyle
ilgilidir. Öğrenen her defasında daha büyük bir ağa
bağlanarak daha geniş bir bakış açısıyla bilgiyi
anlamlandırabilir. Ağlar, bu özelliğiyle sınırı öğrenen
tarafından çizilen bir bilgi eko sistemi gibi
davranmaktadır.
Bağlantıcılık yaşamboyu öğrenmenin önem kazandığı
günümüzde bilginin, öğrenmenin ve bilgi kaynaklarına
erişimin nasıl olacağına dair farklı bir bakış açısı
geliştirmekte; öğrenmenin giderek ağ teknolojilerine
dayalı olarak çevrimiçi ortamlarda gerçekleştiği
günümüzde öğrenmeyi açıklamakla kalmamakta bilginin
tanımını ve işlevini post modern düşünceyle
açıklamaktadır. Bu bağlamda bağlantıcılık insanların
sürekli bilgi akışına maruz kaldıkları ve bilginin
katlanarak arttığı günümüzde öğrenmenin nasıl
gerçekleştiği ve öğrenenlerin sahip olması gereken
beceriler hakkında öğretenlere ve öğrenenlere yol haritası
çizmektedir.
8.
KAYNAKÇA
[1] McLuhan, M. (2011). The Gutenberg galaxy: The
making of typographic man. University of Toronto Press.
[2] McLuhan, M. (1964). Understanding media:
extensions of man. Routledge: London.
[3] Castells, M. (2004). The network society: a cross
cultural perspective. Edward Elgar Publishing
Limited: MA, Northampton
[4] Castells, M. (1996). The rise of the network society.
Cambridge: Blackwell Publishing.
[5] Çalık, T., & Sezgin, F. (2005). Küreselleşme, bilgi
toplumu ve eğitim. Gazi Üniversitesi Kastamonu
Eğitim Dergisi, 13(1), 55-66.
[6] McLoughlin, C., & Lee, M. J. (2007). Social software
and participatory learning: Pedagogical choices
with technology affordances in the Web 2.0 era.
In ICT: Providing choices for learners and
learning. Proceedings ascilite Singapore 2007
(pp. 664-675).
Akademik Bilişim 2014, 5-7 Şubat 2014, Mersin Üniversitesi, Mersin
[7] O’Reilly, T. (2005). What is Web 2.0 – Design
patterns and business models for the next
generation of software. Retrieved 5 October
2010, from
http://oreilly.com/web2/archive/what-isweb20.html
[8] Clinton, G., Lee, E., & Logan, R. (2011).
Connectivism as a Framework for Creative
Productivity in Instructional Technology. In
Advanced Learning Technologies (ICALT), 2011
11th IEEE International Conference on (pp. 166170). IEEE.
[9] Kop, R., & Hill, A. (2008). Connectivism: Learning
theory of the future or vestige of the past?. The
International Review of Research in Open and
Distance Learning, 9(3).
[10] Gonzalez, C., (2004). The Role of Blended Learning
in the World of Technology.
http://www.unt.edu/benchmarks/archives/2004/s
eptember04/eis.htm.
[11] Siemens, G. (2004). Connectivism: A learning theory
for the digital age.
http://www.elearnspace.org/Articles/connectivis
m.htm
[12] Downes, S. (2011). 'Connectivism' and Connective
Knowledge.
http://www.huffingtonpost.com/stephendownes/connectivism-andconnecti_b_804653.html
[13] Siemens, G. (2006). Knowing knowledge.
http://www.knowingknowledge.com
[14] Siemens, G. (2009). What is Connectivism?
https://docs.google.com/Doc?id=anw8wkk6fjc_1
4gpbqc2dt.
[15] Levy, D. (2011). Lessons Learned from Participating
in a Connectivist Massive Online Open Course.
In Emerging Technologies for Online Learning
Symposium (ET4Online), the Sloan Consortium,
San Jose, CA.
[16] Siemens, G. (2005). Connectivism: Learning as
Network-Creation.
http://www.elearnspace.org/Articles/networks.ht
m
[17] Downes, S. (2012). Connectivism and connective
knowledge: Essays on meaning and learning
networks.
http://www.downes.ca/files/books/Connective_K
nowledge-19May2012.pdf
[18] Kop, R. (2011). The challenges to connectivist
learning on open online networks: Learning
experiences during a massive open online course.
The International Review Of Research In Open
And Distance Learning, 12(3), 19-38.
http://www.irrodl.org/index.php/irrodl/article/vie
w/882/1689
[19] Downes, S. (2005). An Introduction to Connective
Knowledge. http://www.downes.ca/post/33034
[20] Downes, S. (2009). Connectivist Dynamics in
Communities.
http://halfanhour.blogspot.com.tr/2009/02/conne
ctivist-dynamics-in-communities.html
[21] Bozkurt, A. (2013). Açık ve uzaktan öğretim: Web
2.0 ve sosyal ağların etkileri. Akademik Bilişim
2013. 23-25 Ocak, Akdeniz Üniversitesi,
Antalya.
http://www.academia.edu/2536910/Acik_ve_Uza
ktan_Ogretim_Web_2.0_ve_Sosyal_Aglarin_Etk
ileri
Akademik Bilişim 2014, 5-7 Şubat 2014, Mersin Üniversitesi, Mersin
Author
Документ
Category
Без категории
Views
0
File Size
350 Кб
Tags
1/--pages
Пожаловаться на содержимое документа